Ακούω συχνά στην αίθουσα των ψυχοθεραπευτικών συνεδριών: «είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…». Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή: «Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος, ώριμος να αποχωριστεί κανέναν».

Μπορεί να είμαστε μαριονέτες κινούμενοι από τα νήματα της κοινωνίας αλλά διαθέτουμε αντίληψη και επίγνωση... και πιθανόν η επίγνωση να είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.

Σήμερα σχεδόν τα μισά ζευγάρια χωρίζουν. Αν και το φαινόμενο είναι πολυπραγοντικό, μια μεγάλη μερίδα νέων αποφασίζουν να χωρίσουν αν και οι γονείς τους είναι ακόμα μαζί, έγγαμοι. Οι γονείς αυτών των νέων ζευγαριών συνήθως στον δικό τους έγγαμο βίο, είτε δεν σκέφτηκαν ποτέ την πιθανότητα του διαζυγίου, είτε «έκαναν υπομονή για χάρη των παιδιών» τους.

Η επιστήμη της ψυχολογίας, όπως και κάθε επιστήμη, εξελίσσεται μέσω της έρευνας. Προχωράει σε νέα δεδομένα που απορρίπτουν τα προηγούμενα και κάνει βήματα προς την εύρεση αποτελεσματικότερων τρόπων θεραπείας και παρέμβασης.

Δαπανάμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας και της ενέργειάς μας ανησυχώντας  για θέματα που μας αφορούν αλλά υπερβαίνουν την λογική μας. Ερωτήσεις που θέτουμε καθημερινά, όπως  ‘τι θα κάνω στην ζωή μου  'ή' Κατάλαβε άραγε το αφεντικό μου /ο συνάδελφος μου τι ήθελα να πω ή μήπως παρερμηνεύθηκε, μας απασχολούν καθημερινά και σκεφτόμαστε πολύ προσπαθώντας να βρούμε απαντήσεις.