Η λέξη ομοφοβία χρησιμοποιείται για να περιγράψει την εχθρική συμπεριφορά, το μίσος και τις κοινωνικές διακρίσεις που δέχονται άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι (επιστημονικά χαρακτηρίζονται ως άνθρωποι με ομοερωτικό προσανατολισμό). Ζώντας σε μία κοινωνία που από μικρή ηλικία μας μυεί στην άποψη ότι η ετεροφυλία αποτελεί τη μόνη αποδεκτή και σωστή σεξουαλική συμπεριφορά, μπορούμε να αντιληφθούμε το πόσο δύσκολο είναι για έναν ομοφυλόφιλο άνθρωπο να αποδεχτεί με ευκολία τον εαυτό του χωρίς να φοβάται ότι θα απορριφθεί από την οικογένεια, τους φίλους ή και την εργασία του.  

Θεωρώ πως ήρθε η στιγμή να δώσουμε ένα τέλος στην ομοφοβία. Είναι ένα φαινόμενο που κατά τη γνώμη μου προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τη λέξη ομοφοβία περιγράφουμε την αρνητική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους ανθρώπους, η οποία εκδηλώνεται με σωματική, λεκτική και ψυχολογική βία.

Στις 15 Δεκεμβρίου του 1973, η έγκριτη Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (APA) αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τις λίστες των ψυχικών διαταραχών του Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών (DSM), αποδεχόμενη ουσιαστικά τη θεωρία των φυσιολογικών διαφοροποιήσεων.

Η ανάγκη και η απαίτηση των ομόφυλων ζευγαριών για σεβασμό και κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους, όπως και η καταπολέμηση κάθε διάκρισης με αφετηρία τον σεξουαλικό προσανατολισμό, αποτελεί ένα μείζον θέμα για την κοινωνία και την πολιτεία. Με δεδομένη τη ρατσιστική αντιμετώπιση κάθε σεξουαλικής ταυτότητας που είναι διαφορετική από την ετερόφυλη και με την καθαρά ομοφοβική στάση της Εκκλησίας της οποίας ο λόγος ασκεί μεγάλη επιρροή στην Ελληνική κοινωνία, η άρση των διακρίσεων που αφορούν τη σεξουαλικότητα του ατόμου είναι μία αρκετά δύσκολη υπόθεση.

Σύμφωνα με την Cass (1979), η διαδικασία γνωστοποίησης στον περίγυρο της σεξουαλικής ταυτότητας κάποιου ανθρώπου χαρακτηρίζεται από κάποια συγκεκριμένα στάδια τα οποία βέβαια δεν ακολουθούν πάντα την ίδια σειρά: