Μετά τη πρώτη ανακοίνωση της πανδημίας της νόσου coronavirus 2019 (COVID-19 SARS-CoV-II) διανύουμε τη περίοδο απολογισμού της. Τα τελευταία τρία χρόνια βιώσαμε μια άνευ προηγουμένου αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οργανωνόμαστε κοινωνικά, στην καθημερινότητά μας και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με νέες συνθήκες στις οποίες η προσαρμογή αποδείχτηκε απαιτητική και δύσκολη.

Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών; 

Υπάρχουν ορισμένες εκδηλώσεις στη συμπεριφορά ενός παιδιού, οι οποίες εμποδίζουν τις διαπροσωπικές του σχέσεις, την προσαρμογή του στο κοινωνικό περιβάλλον και κάνουν τόσο το ίδιο όσο και τους γύρω του να υποφέρουν. Μια από αυτές τις εκδηλώσεις είναι η επιθετικότητα.
Είναι δύσκολος ο ορισμός της επιθετικότητας.

Μία συμπεριφορά θεωρείται επιθετική όταν διαταράσσει την ομαλή συμβίωση των μελών της οικογένειας, όταν θέτει σε κίνδυνο το ίδιο το παιδί ή την οικογένειά του ή διαταράσσει τη λειτουργία της σχολικής τάξης και δεν φαίνεται να μειώνεται με τους διάφορους τρόπους διαπαιδαγώγησης που εφαρμόζουν οι ενήλικοι.

Tο ερώτημα προκύπτει κάθε φορά που βλέπει το φως της δημοσιότητας μια ιστορία κακοποίησης. Γιατί άργησε τόσο πολύ να σπάσει η σιωπή της οικογένειας; Γιατί δεν μίλησε πιο νωρίς κάποιος από την πολυκατοικία, τη γειτονιά, το χωριό; Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη. «Οι αναφορές που δεχθήκαμε πέρυσι για κακοποίηση έφτασαν τις 1.800. Από αυτές μόνο οι τέσσερις ήταν για σεξουαλική κακοποίηση. Ο αριθμός είναι ασήμαντος εάν σκεφτεί κανείς πως οι περιπτώσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι πολλαπλάσιος» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κώστας Γιαννόπουλος από το Χαμόγελο του Παιδιού.