Όλοι μας έχουμε αναφερθεί κάποιες φορές σε στιγμές της ζωής μας που μία συμπεριφορά δική μας δημιούργησε μέσα μας τύψεις ή ενοχές. Οι τύψεις συγχέονται με τις ενοχές αρκετές φορές και με λανθασμένο τρόπο. Υπάρχει όμως μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στις δύο αυτές λέξεις, η οποία πρέπει να ξεκαθαριστεί, ώστε να βοηθήσει και άλλους ανθρώπους να απεγκλωβιστούν από τα αρνητικά τους συναισθήματα.

Ποιά τα κοινά θύτη και θύματος? Τι έχουν κοινό ο θύτης με το θύμα? Είναι και οι δύο υπεύθυνοι για την κατάσταση? Τι προσπαθούν και οι δύο να ελέγξουν?
Τον εαυτό τους.
Τι δεν έχουν και οι δύο? Προσωπική δύναμη, που σημαίνει έλεγχο πάνω στον εαυτό τους.

Σήμερα ήταν η δεύτερη του επίσκεψη στο γραφείο μου.
Στην πρώτη είχε έρθει σε απόγνωση. Μου περιέγραψε μια τραυματική και έντονα κακοποιητική σχέση με την πρώην σύζυγο του που και σήμερα τον κάνει να μετράει τις πληγές του.

Ήταν πανικόβλητος, φοβισμένος για το μέλλον. Δεν ήξερε πώς να χειριστεί την εσωτερική του ακαταστασία.

Ζούμε σε μια εποχή και σε μια χώρα, όπου το παράλογο επικρατεί και διευρύνεται, δίχως αντίπαλο. Μέχρι στιγμής ήξερα ότι υπήρχαν οι δογματικοί άνθρωποι που πιστεύουν τη τάδε ή δείνα θεωρία, χωρίς να θέλουν αντίλογο. Όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω ότι υπάρχουν άνθρωποι - επαγγέλματα που έχουν περάσει στη σφαίρα του ιερού, που οποιαδήποτε αναφορά σε αυτούς, πρέπει να συνοδεύεται με  θαυμασμό και έπαινο.

Και έρχεται και εκείνη η στιγμή που απευχόμαστε: η στιγμή που μας πληγώνουν, μας απορρίπτουν, μας απογοητεύουν, μας εγκαταλείπουν. Ο πόνος που νοιώθουμε και είναι απόλυτα φυσιολογικός περιλαμβάνει συναισθήματα όπως η ενοχή, η απογοήτευση και αργότερα το αίσθημα της αδικίας που οδηγεί ενίοτε και σε μίσος.