Οι Joseph και συνεργάτες (1995) δεν επικεντρώθηκαν μόνο στις γνωστικές διεργασίες που εμπλέκονται στη διαταραχή μετά από τραυματικό στρες, αλλά διερεύνησαν και ένα ευρύτερο σύνολο παραγόντων που επηρεάζουν την ανάπτυξη και την πορεία της διαταραχής.

O νέος κορωνοϊός Covid-19 έχει αλλάξει εδώ και εβδομάδες σε πολλά επίπεδα την καθημερινότητα μας. Η πανδημία που έχει προκαλέσει δε συνιστά μόνο πρόκληση για τα συστήματα υγείας, αλλά και δοκιμασία για καθένα μας ξεχωριστά λόγω των περιοριστικών μέτρων που επιβλήθηκαν και της διάχυτης ανησυχίας για τις υγειονομικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της νέας πραγματικότητας.

Η πανδημία του κορωνοϊού έχει κυριαρχήσει τα τελευταία δύο χρόνια στις ζωές όλων μας. Η πανδημία συνοδεύτηκε από απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα: ανθρώπινης ζωής πάνω από όλα αλλά και κοινωνικής, καθώς και οικονομικής φύσεως.

Αντί να προσπαθούν να προσδιορίσουν τους παράγοντες που πυροδοτούν τα επεισόδια της σχιζοφρένειας, τα ψυχολογικά μοντέλα επιδιώκουν κατά κανόνα να ερμηνεύσουν τις διεργασίες οι οποίες βρίσκονται στη βάση των διαφορετικών εμπειριών που αναφέρουν οι πάσχοντες.

Η ύπαρξη πριν την COVID-19 ψυχολογικού στρες, που περιλαμβάνει την κατάθλιψη, το άγχος, τη διάχυτη ανησυχία και τη μοναξιά, σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο μακρόχρονης λοίμωξης στη συνέχεια, δείχνει μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.