Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που συνοδεύονται από λουλούδια και τελετές και άλλοι που δεν έχουν μάρτυρες. Αντίο που γράφτηκαν σε ένα τελευταίο μήνυμα και αντίο που ποτέ δεν ειπώθηκαν. Απώλειες που τιμώνται δημόσια και απώλειες που ζουν σιωπηλά μέσα μας, σαν μια σκιά που επιστρέφει κάθε φορά που η ζωή ξανασπάει.

Δεν πειράζει να μην είστε τέλειοι. Σας έχει περάσει αυτή η σκέψη από το μυαλό;

Όλα όσα βλέπουμε και αγγίζουμε, όλα όσα αντιλαμβανόμαστε, οι ουρανοξύστες της οικονομίας, οι πυραμίδες της βιομηχανίας, οι ανακαλύψεις και τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας – όλα όσα συγκροτούν αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητα» δεν είναι παρά η προβολή ενός εσωτερικού αόρατου κόσμου, ενός κόσμου ιδεών και αξιών που τέμνει κάθετα το σχέδιο της ύπαρξής μας: τον κόσμο του είναι.

Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Ο κάθε ένας από εμάς έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, έχει τις δικές του αξίες βαθιά ενσωματωμένες στον χαρακτήρα του. Συμπεριφερόμαστε με συγκεκριμένο τρόπο κι έχουμε μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στα ζητήματα ανάλογα και με τις διάφορες εμπειρίες που έχουμε από την οικογένειά μας, από το σχολείο, από τον στενό κύκλο των φίλων μας.

Η αγάπη και ο έρωτας είναι δύο συναισθήματα που έχουν απασχολήσει είτε λίγο είτε πολύ κάθε άνθρωπο. Είναι δύο έννοιες που έχουν εξυμνηθεί, εξιδανικευθεί και αναφερθεί σε αμέτρητες ταινίες, βιβλία, ποιήματα καθώς και έργα τέχνης. Είναι δύο συναισθήματα που χαρακτηρίζουν αδιαφιλονίκητα κάθε ύπαρξη. Όμως απέχουν μεταξύ τους σε μεγάλο βαθμό, έχουν εντελώς διαφορετική σημασία και πολλές φορές συγχέονται.