Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που προσπαθούμε να αλλάξουμε κάτι, αλλά παρ’ όλες τις προσπάθειες νιώθουμε ότι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο. Μια σχέση επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα, μια επαγγελματική προσπάθεια συναντά συνεχώς εμπόδια ή μια εσωτερική δυσκολία φαίνεται να επιστρέφει ξανά και ξανά.

Τι μεταφέρεται από γενιά σε γενιά όταν δεν υπάρχουν λέξεις; Τι μένει στο σώμα όταν οι ιστορίες δεν ειπώθηκαν ποτέ, όταν ο πόνος καλύφθηκε με σιωπή και η επιβίωση έγινε κανόνας;

Η καθημερινότητα είναι ένας ρόλος. Κάθε μέρα αλλάζουμε πρόσωπα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Άλλοι είμαστε στη σχέση μας, άλλοι όταν μιλάμε στα παιδιά μας.  Άλλοι μπροστά στον προϊστάμενο, άλλοι δίπλα στον συνάδελφο.

Η Ν. μεγάλωσε γνωρίζοντας να κρατά τα θέλω της χαμηλά. Στο σχολείο δεν ζητούσε να συμμετάσχει σε κάτι που ήθελε πολύ.

Σε περιόδους αβεβαιότητας ή εσωτερικής πίεσης και πάλης, η ανάγκη για μια πιο σταθερή σχέση με τον εαυτό μας γίνεται πιο αισθητή και απαραίτητη από ποτέ.