Η ποίηση είναι συχνά συμπυκνωμένη ψυχολογία. Διαβάζεις ας πούμε τον Τάσο Λειβαδίτη: “ Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων”.
Κι έχεις αμέσως βρει ένα μονοπάτι για την κατανόηση της δικής σου ζωής: θα αρχίσει από τη στιγμή που βρεις μια θέση σε ζωές άλλων. Νάτοι πάλι οι “άλλοι”.

Παρά το γεγονός ότι η θεραπευτική μέθοδος οφείλει να είναι ειδικά προσαρμοσμένη στο εκάστοτε άτομο, υπάρχουν ορισμένες αρχές που αποτελούν τη βάση της γνωσιακής συμπεριφοριστικής θεραπευτικής προσέγγισης. 

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που μπορεί να εκδηλωθεί σαν αντίδραση απέναντι σε μια απειλή, σε μια αποτυχία ή ματαίωση επαγγελματικών ή προσωπικών στόχων καθώς και σε μια αρνητική κριτική. Ακόμη είναι πιθανόν να υποκρύπτονται κάτω από τις εκδηλώσεις θυμού συναισθήματα μοναξιάς, λύπης ή φόβου. Αυτό είναι μια υγιής αντίδραση.

Η ήβη είναι ένα αναπόφευκτο βιολογικό φαινόμενο, ενώ η εφηβεία ταυτίζεται με ψυχολογικές διεργασίες που επιτρέπουν στο νέο άτομο να αναλάβει τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες του ενηλίκου. Ταυτίζεται με την ηλικία των 12- 25 περίπου, αλλά τα όρια είναι σχετικά καθώς πολλά άτομα εξακολουθούν και στην ενήλικη ζωή να παρουσιάζουν ανάλογη συμπεριφορά, ενώ υπάρχουν άτομα που ποτέ δεν έχουν παρουσιάσει ανάλογα δείγματα.

Οι περισσότερες σχέσεις ξεκινούν με ενθουσιασμό, έρωτα, ελπίδες για κοινή ευτυχισμένη πορεία.  Τι γίνεται άραγε και αυτό τελικά δεν συμβαίνει; Γιατί από τον έρωτα περνάμε στην απογοήτευση, το θυμό, την αποξένωση;