Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό. Συχνά συνεχίζουν την καθημερινότητά τους όπως πριν: πηγαίνουν στη δουλειά, απαντούν στα μηνύματα, φροντίζουν την οικογένεια, οργανώνουν υποχρεώσεις, κάνουν χιούμορ, χαμογελούν.

Υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν εύκολα στο παιχνίδι, βρίσκουν γρήγορα τη θέση τους μέσα στην ομάδα και συνδέονται αυθόρμητα με τους συνομηλίκους τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που στέκονται λίγο πιο πίσω, παρατηρούν, διστάζουν και χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσουν αρκετά ασφαλή για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Οι κακοποιητικές σχέσεις δεν ξεκινούν με φωνές ή σωματική βία. Συνήθως αρχίζουν με κάτι πιο διακριτικό: μια μικρή υποτίμηση, ένα «αστείο» που πληγώνει, μια απαίτηση που παρουσιάζεται ως φροντίδα.

Η ψηφιακή εποχή έχει μεταμορφώσει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι έφηβοι επικοινωνούν, κοινωνικοποιούνται και αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους, προσφέροντας δυνατότητες έκφρασης, δημιουργικότητας και σύνδεσης.