Ξέρω είναι δύσκολο να τα βγάλεις πέρα με τα συναισθήματα.. να τα διακρίνεις από τα συμβάντα, να τα κατανοήσεις, να τα διαχειριστείς, να τα υπερβείς.. να τα μετουσιώσεις σε δημιουργικές πράξεις.. το ξέρω, το ζω και εγώ..

«Οι περισσότεροι γονείς υπερηφανεύονται όταν το κορίτσι τους μπορεί να παίξει με τις κούκλες ένα υπέροχο φανταστικό παιχνίδι αλλά δεν θα ένιωθαν το ίδιο αν το έπραττε ο γιος τους… Το ίδιο θα ενθάρρυναν τη κόρη τους να ξεκινήσει taekwondo και το γιο τους μπαλέτο;»

Από την αρχή της ζωής μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πλήθος αναγκών οι οποίες απαιτούν την άμεση ικανοποίησή τους. Αυτό, σε πρώτο στάδιο, αποτελεί ευθύνη των σημαντικών άλλων και κυρίως της μητέρας, καθώς ως βρέφη δεν έχουμε τη δυνατότητα να καλύψουμε μόνοι μας τις βασικές συναισθηματικές μας ανάγκες.

Όταν τα παιδιά κάνουν κακές σκέψεις νιώθουν ενοχές. Αυτές οι κακές σκέψεις μπορεί να είναι αρνητικοί χαρακτηρισμοί π.χ. Να σκεφτούν ότι ένας οικογενειακός φίλος είναι "χοντρούλης" ή "ρυτιδιασμένος." Μερικές φορές είναι σεξουαλικής φύσεως π.χ. Μπορεί να φαντάζονται ένα συμμαθητή τους γυμνό ή βίαιες π.χ. Να νομίζουν ότι θέλουν να σκοτώσουν τη μητέρα τους.

Ξεκινώντας ας κάνουμε την ερώτηση τι είναι φόβος. Φόβος, λοιπόν, είναι η συναισθηματική αντίδραση σε έναν πραγματικό ή αναμενόμενο κίνδυνο είτε αυτός είναι πρόσωπο, αντικείμενο ή κάποια κατάσταση. Ως τρόποι δημιουργίας ενός φόβου εντοπίζονται οι παρακάτω: