Τα τελευταία χρόνια ολοένα και συχνότερα είναι πιθανό να έρθουμε αντιμέτωποι με την εικόνα ενός ανθρώπου που παρουσιάζει κάποιας μορφής διατροφική διαταραχή κι ακόμα πιθανότερο να ακούσουμε για κάποιο συνάνθρωπό μας που έχει κάποια διατροφική διαταραχή. 

Είναι απόγευμα και μόλις έχω φτάσει στο σπίτι. Eίμαι μέσα στο αυτοκίνητο κι όση ώρα περιμένω να ανοίξει η πόρτα του γκαράζ, ένας ήχος επαναλαμβανόμενος, οικείος, ταυτόχρονα όμως και μη αναγνωρίσιμος, ίσως και λίγο “σκληρός”, φτάνει στα αυτιά μου.

Κάθε στιγμή περνάει. Έρχεται μία κατάσταση, μια αρρώστια, μια απώλεια να μας θυμίσει ότι στη ζωή τα πάντα είναι εφήμερα. Μόνο το σήμερα είναι σίγουρο. Η κάθε στιγμή που τώρα ζούμε, σε λίγο θα έχει φύγει. Και μαζί της φεύγει κι ο χρόνος κι όλα αυτά που κάναμε ή δεν κάναμε.

Ακούω συχνά ανθρώπους γύρω μου να λένε: “Εγώ θέλω να έχω ειλικρινείς σχέσεις”, και συνεχίζουνε λέγοντας: “Δεν μπορώ με τίποτα το ψέμα”. Από την άλλη έχω συναντήσει ανθρώπους που επιλέγουνε να ζούνε σε μία εικονική πραγματικότητα, προσπαθώντας να αποφύγουν να έρθουν αντιμέτωποι με την ίδια την αλήθεια τους, σαν να ζούνε στα υπόγεια σε μία συνεχή προσπάθεια να κρυφτούνε από το φως της αλήθειας.

Είναι φορές στη ζωή μας που έρχεται ένα γεγονός, ένας άνθρωπος, ένα τραγούδι, μια φωτογραφία ή μία κατάσταση από τα παλιά για να μας ξυπνήσει συναισθήματα, να μας προβληματίσει, να μας ευαισθητοποιήσει, να μας θυμίσει… και σίγουρα να μας μάθει κάτι που θα μας βοηθήσει να προχωρήσουμε στο μέλλον.