Συχνά γίνεται λόγος για τα όρια, προς τους άλλους και προς τον εαυτό μας. Νομίζω όμως πως βάζοντας όρια για τον εαυτό μας, αυτόματα θα έχουμε βάλει και στους γύρω μας. Πως όμως ξεκινά κανείς ; Πως διαλέγει τα όρια, πως ξέρει ότι είναι τα σωστά;

Μια εύκολη απάντηση είναι οι εμπειρίες μας, καταστάσεις δηλαδή που ζήσαμε στο παρελθόν και μας έμαθαν τι μας αρέσει και τι όχι.

Στα ζευγάρια οι συγκρούσεις είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες. Σε μια τόσο κοντινή σχέση με καθημερινή τριβή, αρκετά συχνά, τα μέλη της επιλέγουν να αποφεύγουν ή φοβούνται να εκφράσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, τον θυμό ή την ανασφάλειά τους. Δε δίνουν ιδιαίτερη σημασία στα συναισθήματα τους και προτιμούν να τα "σκεπάζουν" κάτω από πράξεις ή λέξεις που δίνει ο/η σύντροφος τους ως αφορμές.

Προ ημερών βρισκόμουν σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας, σταματημένη στο φανάρι με το αυτοκίνητο μου. Στο διπλανό ακριβώς αυτοκίνητο, ο άντρας στη θέση του οδηγού είχε γυρισμένο το κεφάλι έξω από το παράθυρο και δίπλα του μια γυναίκα χτυπούσε τα χέρια της στο ταμπλό του αυτοκινήτου, φωνάζοντας: "Επιτέλους! Κοίταξε με, μίλα μου λίγο τρυφερά".

Ανέκαθεν τα όνειρα απασχολούσαν τον άνθρωπο, εδώ και χιλιάδες χρόνια προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματά τους και να τα ερμηνεύσει.
Στη Μεσοποταμία ερμήνευαν τα όνειρα ως προφητικά και τα χρησιμοποιούσαν για θεραπεία πριν 3.000 χρόνια.