Καλείστε να συμμετάσχετε στην παρακάτω ερευνητική μελέτη της Νταφούλη Ειρήνης, προπτυχιακής φοιτήτριας στο Ελληνόφωνο τμήμα Ψυχολογίας του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, που έχει ως θεματικό της επίκεντρο τους τύπους διαπαιδαγώγησης των γονέων και της επίδρασης που αυτοί ασκούν στη μεταγενέστερη προσαρμογή των παιδιών στην πανεπιστημιακή ζωή.

Πολλές φορές στη ζωή μας έχουμε αναρωτηθεί αν μας αξίζει η αγάπη που παίρνουμε από τους ανθρώπους μας. Αν δηλαδή δικαιούμαστε αληθινά να βρούμε την «πραγματική» αγάπη, όπως αυτή ορίζεται για τον καθένα μας, και τι σημαίνει για εμάς. 

Σύμφωνα με την τελευταία μελέτη των Xiang και συν. (2020), μέχρι στιγμής η φροντίδα της ψυχικής υγείας για τους ασθενείς αλλά και τους επαγγελματίες του τομέα της υγείας που επηρεάστηκαν άμεσα από την επιδημία του κορωνοιού (2019 - nCoV) έχει μελετηθεί ανεπαρκώς, αν και η Εθνική Επιτροπή Υγείας της Κίνας κοινοποίησε τις βασικές αρχές για επεμβάσεις ψυχολογικής κρίσης έκτακτης ανάγκης για τη πνευμονία 2019-nCoV στις 26 Ιανουαρίου του 2020. (NHCC, 2020)

Οι αγκαλιές, τα φιλιά και οι συζητήσεις που δείχνουν νοιάξιμο, αποτελούν τα βασικά συστατικά των στενών μας σχέσεων. Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει μέσα από την έρευνα, ότι οι σύνδεσμοι μας με τους άλλους, μπορούν να έχουν ισχυρές επιπτώσεις στην υγεία μας. 

Η επίδραση των παρευρισκομένων (bystander effect) είναι ένα φαινόμενο κοινωνικής ψυχολογίας, σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι αποφεύγουν να βοηθήσουν κάποιον που κινδυνεύει όταν άλλα άτομα είναι παρόντα (Κοκκινάκη, 2006). Το φαινόμενο αυτό απασχόλησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1964, όταν μια νεαρή γυναίκα, η Kitty Genovese, δολοφονήθηκε έξω από το διαμέρισμα της σε κεντρική περιοχή της Νέας Υόρκης.