«Παρανοϊκός είναι εκείνος που αρχίζει να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του» είχε πει κάποτε ο Αμερικάνος συγγραφέας William Burroughs. Πράγματι, η «παράνοια» ορίζεται ως η αντίληψη που έχει το άτομο συνοδευόμενη από αισθήματα δυσπιστίας, καχυποψίας, έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στους άλλους καθώς και υπερευαισθησίας και υπερεκτίμησης για τον εαυτό του.

Κατά την πολύχρονη ψυχοθεραπευτική μου εμπειρία, πολύ συχνά έχω συναντήσει -και συνεχίζω να βλέπω- νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία ενήλικες που εμπλέκονται ως επαγγελματικοί συνεργάτες σε μια ιδιωτική οικογενειακή επιχείρηση, με ιδιοκτήτρια της οικογένεια της καταγωγής τους.

Μια πολύ βασική ανάγκη που έχουν οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν πληγεί από μια τραγωδία, είναι η ψυχολογική υποστήριξη. Είναι αντιμέτωποι με ένα ψυχικό τραύμα που μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη τη ζωή τους στο μέλλον, ακόμη και τη ζωή των οικείων τους (π.χ. παιδιά) που δεν έζησαν άμεσα τα γεγονότα.

Η αρχαία ελληνική μυθολογία υπήρξε πάντοτε ο τροφοδότης της ψυχαναλυτικής σκέψης.
Η ευφυής επινόηση του Φρόυντ να αξιοποιήσει την ελληνική μυθολογία στην καθιέρωση της ψυχαναλυτικής θεωρίας άνοιξε τον δρόμο στο ανεξάντλητο υλικό των μύθων, όπου και αρέσκεται να κρύβεται το ασυνείδητο.

Η εφηβεία είναι η μεταβατική περίοδος της δεύτερης δεκαετίας της ζωής του ανθρώπου κατά την οποία λαμβάνουν χώρα σημαντικές σωματικές, γνωσιακές, ψυχολογικές και συμπεριφορικές αλλαγές. Πριν από έναν αιώνα η εφηβεία εθεωρείτο απλώς μια διαδικασία σωματικής ωρίμανσης, που οδηγούσε το άτομο σε διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια που επηρέαζαν την υγεία του.