Εκείνη την ημέρα ένοιωθα πιο κουρασμένη από ποτέ. Ένας ανυπόστατος φόβος και μία υπερβολική ανησυχία τάραζαν τη γαλήνη και τη σκέψη μου. Δίχως να το καταλάβω, κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου, πήρα το μαξιλάρι μου και άρχισα να κλαίω. Έκλαιγα σαν ένα μικρό και απροστάτευτο κουταβάκι και δεν μπορούσα να ερμηνεύσω απόλυτα το ‘’γιατί’’.

Δεν ντρέπομαι για τα δάκρυά μου.
Και γιατί να ντραπώ; Γιατί θα φανώ ‘’αδύναμη;’’. Ας φανώ. Εκείνοι που με χαρακτηρίζουν αδύναμη, δε θα μάθουν ποτέ πόση δύναμη έχει το δάκρυ να ξεφύγει από τα μάτια, να κυλήσει και να αγνοήσει τα ‘’πρέπει’’ τους.

Η τραγωδία με πολλούς ανθρώπους είναι ότι δεν φοβούνται να πεθάνουν. Να ζήσουν φοβούνται!

Τι είναι ευτυχία; Ευτυχία είναι αυτό που είσαι και όχι αυτά που έχεις! Όσο αναζητάς την ευτυχία στα αποκτήματα της ύλης, τότε όσα κι αν αποκτήσεις, ποτέ δεν θα σου είναι αρκετά!

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων τοποθετείται δημόσια απέναντι στη βαθιά ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα, αναδεικνύοντας τις ψυχικές και κοινωνικές διαστάσεις μιας συνεχιζόμενης τραγωδίας.