Η αγάπη ποτέ δεν πληγώνει κανέναν. Και αν αισθάνεστε ότι έχετε πληγωθεί από την αγάπη, είναι κάτι άλλο μέσα σας, όχι η ιδιότητά σας να αγαπάτε, που αισθάνεται πληγωμένο. Αν δεν το συνειδητοποιήσετε αυτό, θα βρεθείτε να διατρέχετε τους ίδιους κύκλους ξανά και ξανά.

Τα τραυματικά γεγονότα μεταξύ άλλων (πόλεμος, βία, ατυχήματα, θάνατος κ.α.) είναι οι φυσικές καταστροφές όπως οι σεισμοί, οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες που τα τελευταία χρόνια συμβαίνουν συχνά στην Ελλάδα.

Το άγχος είναι ένα αίσθημα που δείχνει σημαντική αύξηση σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς κατά την πάροδο των χρόνων. Αυτό μπορεί να συμβαίνει, καθώς πρόκειται για ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο. Η λέξη "άγχος" προέρχεται ετυμολογικά από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ἄγχω, που σημαίνει πιέζω, πνίγω. Αναφέρεται σε μια ψυχική κατάσταση που προκαλείται από έναν μεγάλο αριθμό αιτιών και αφορά τόσο στον αρνητικό όσο και στον θετικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει σε έναν άνθρωπο.  

Το ζήτημα του φόβου είναι από εκείνα που σε όποιο πλαίσιο κι αν αναδυθεί –ακόμα και στο θεραπευτικό- το προσεγγίζουμε με περισσή επιφυλακτικότητα και δισταγμό. Μιλώντας για το φόβο είναι σημαντικό να τον διαχωρίσουμε από τις φοβίες ή λοιπές νευρώσεις, καθώς οι δεύτερες είναι αντιμετωπίσιμες και συχνά αποτελούν εκφράσεις βαθύτερων φόβων, υπαρξιστικής χροιάς, η ρίζα των οποίων δεν έχει να κάνει απλά με παθολογία σε ψυχολογικές διεργασίες αλλά με την ίδια την ανθρώπινη φύση και νομοτέλεια.

Φαντάσου έναν άνθρωπο που αγαπάς. Μην βιαστείς. Άσε τον να έρθει μόνος του.
Ίσως είναι ο πατέρας σου. Ίσως η μητέρα σου. Ίσως ένας φίλος που στάθηκε δίπλα σου σε δύσκολες στιγμές. Ίσως ένας σύντροφος που κάποτε σε κοίταξε σαν να σε έβλεπε ολόκληρο.

Η τραγωδία με πολλούς ανθρώπους είναι ότι δεν φοβούνται να πεθάνουν. Να ζήσουν φοβούνται!

Τι είναι ευτυχία; Ευτυχία είναι αυτό που είσαι και όχι αυτά που έχεις! Όσο αναζητάς την ευτυχία στα αποκτήματα της ύλης, τότε όσα κι αν αποκτήσεις, ποτέ δεν θα σου είναι αρκετά!

Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με επαναλαμβανόμενες και συχνά τρομακτικές δυσάρεστες σκέψεις. Σκέψεις που αφορούν απώλειες, ασθένειες, ατυχήματα ή καταστροφές και που, όχι σπάνια, συνοδεύονται από συμπτώσεις, γούρια και μεταφυσικές ερμηνείες.

Αν είναι κάτι που στα σίγουρα διαπίστωσα πως μια ζωή με κυνηγάει είναι ο φόβος μου. Κι εγώ τρέχω συνεχώς να του ξεφύγω. Τον φοβάμαι λες και ξέρω πως μόλις με φτάσει θα με καταβροχθίσει.
Αυτά πίστευα μέχρι που μπήκα ως θεραπευόμενος μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάθε, μικρός και μεγάλος μου, φόβος είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσω καλύτερα.

Σε έναν ινδιάνικο μύθο αναφέρεται ότι ένας νεαρός θέλησε κάποτε να συμβουλευτεί το γέροντα της φυλής. Του είπε, λοιπόν, ότι νιώθει πως μέσα του υπάρχουν δύο λύκοι, ένας καλός και υπομονετικός και ένας άγριος που δείχνει συνέχεια τα δόντια του και γρυλίζει. Ρώτησε ποιος λύκος θα κερδίσει. «Αυτός που ταΐζεις», απάντησε ο γέροντας. Κάπως έτσι λειτουργούν και τα συναισθήματά μας. 

Αν το κακό ήταν πραγματικά η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, τότε γιατί ο κόσμος δεν έχει ήδη καταρρεύσει; Από τις γενοκτονίες, μέχρι το κακόβουλο λογισμικό και κάθε μορφή βλάβης ενδιάμεσα, είναι εύκολο να νιώσει κανείς απογοήτευση για τον ηθικό χαρακτήρα και την ευαισθησία των ανθρώπων γύρω του.

Η επίσκεψη σε έναν ειδικό είναι για πολλούς ανθρώπους μία απόφαση που παίρνουν μετά από ώριμη σκέψη, όταν διαπιστώνουν ότι αυτό που αντιμετωπίζουν τους πιέζει και τους πληγώνει ψυχολογικά τόσο πολύ σε βαθμό πλέον μη ελεγχόμενο. Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πάνε σε ψυχολόγο την πρώτη φορά που νοιώθουν αυτή την ανάγκη, διότι δε θέλουν να παραδεχτούν ότι δε μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημά τους με τις δικές τους δυνάμεις.

Κατά την επιστημονική, αλλά ακόμη περισσότερο κατά την εκλαϊκευμένη συζήτηση σχετικά με το φαινόμενο του Ναζισμού, συχνά παρουσιάζονται δύο αντιτιθέμενες απόψεις: Σύμφωνα με την πρώτη, η ψυχολογία δεν προσφέρει καμία εξήγηση για ένα πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο όπως είναι ο Φασισμός. Σύμφωνα με τη δεύτερη, ο Φασισμός είναι εξ ολοκλήρου ένα ψυχολογικό φαινόμενο.

Μα πώς έγινε εκείνη την ημέρα να ξυπνήσουμε όλοι μας την ίδια ώρα, χαράματα; 5 το πρωί - άγρια ώρα και έξω όλα μαύρα.

Η συντροφική βία αποτελεί μία συμπεριφορά κατά την οποία ένα μέλος της σχέσης, ασκεί επίμονο έλεγχο και δύναμη κατά του άλλου μέλους. Μπορεί να εκδηλωθεί είτε σωματικά, είτε σεξουαλικά, είτε συναισθηματικά, είτε πιο πρακτικά με οικονομικό και κοινωνικό περιορισμό.

Οι σκέψεις μας ξεσπάνε στο έντερο μας πολύ πιο συχνά από όσο νομίζουμε. Αυτή τους η επιρροή γίνεται εμφανής από την παιδική μας ηλικία με την ύπαρξη του πονόκοιλου. Πόσες φορές δεν θέλαμε να πάμε στο σχολείο επειδή πονούσε η κοιλιά μας; Επειδή ίσως δεν είχαμε κάνει τα μαθήματά μας, ή φοβόμασταν να έρθουμε αντιμέτωποι με κάποιο αυστηρό καθηγητή, ή δύστροπο συμμαθητή.

Οι Πανελλήνιες αποτελούν αδιαμφισβήτητα μια πολύ στρεσογόνα, μακρά περίοδο για τον έφηβο. Εξίσου, όμως, στρεσογόνα είναι και η περίοδος που την διαδέχεται‧ αυτή η μεταβατική περίοδος από το τέλος των εξετάσεων έως και την κοινοποίηση των αποτελεσμάτων.

Σε έναν κόσμο όπου η επικοινωνία φαίνεται πιο εύκολη από ποτέ, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται.

Όλοι έχουμε αυτή τη μικρή φωνή μέσα μας που εμφανίζεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Μετά από μια παρουσίαση στη δουλειά, μετά από έναν καυγά με κάποιο κοντινό μας πρόσωπο ή ακόμα και όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.

Ανέκαθεν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς χαρακτηρίζονταν από έντονη συναισθηματική φόρτιση.