Η αυτοκτονία στέκεται με αύξηση και δύναμη, απέναντι σε μία κοινωνία, σε μία πολιτική εξουσία που έκανε τα πάντα για να μειώσει την ικανοποίηση από το βιοτικό επίπεδο της ζωής των περισσότερων ανθρώπων. Είναι εκείνη η απελπισία, το αίσθημα της ανημπόριας που ωθεί έναν άνθρωπο να παρατήσει κάθε ελπίδα και διάθεση για ζωή.

«Πότε αγαπάς πιο πολύ το μικρό σου αδερφό;» «Όταν είναι στο κρεβάτι του και κοιμάται...» (Κορεντέν, 3,5 χρόνων)
Υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις στη ζωή του κάθε ανθρώπου, η σχέση που δημιουργεί αρχικά με την μητέρα, τον πατέρα, τα άμεσα συγγενικά πρόσωπα, γιαγιά, παππού έπειτα αν αυτά έρθουν- τα αδέρφια....

Ένας κύκλος παραδόσεων με κομβική θέση στην εξέλιξη της σκέψης του Μισέλ Φουκώ. Στις παραδόσεις αυτές, που δόθηκαν στο Κολέγιο της Γαλλίας το πρώτο τρίμηνο του 1980, ο Φουκώ συνεχίζει την ιστορία των «καθεστώτων αλήθειας», η οποία διαπερνά το σύνολο της διδασκαλίας του, δίνοντάς της μια μείζονα στροφή: η διερεύνησή του, που είχε ξεκινήσει στο δικονομικό και δικαστικό πεδίο, και είχε επεκταθεί στο πολιτικό, με τη θεματική των σχέσεων εξουσίας-γνώσης και μετά με τη θεματική της κυβερνητικότητας, περνά εδώ στο πεδίο των πρακτικών και των τεχνικών του εαυτού, στο πεδίο της ηθικής, το οποίο ο Φουκώ δεν έμελλε να εγκαταλείψει ποτέ πια.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων και Ψυχολόγων Δημόσιων Δομών Υγείας εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την πρόσφατη κλήση σε προανάκριση όλων των ψυχιάτρων των δημοσίων Ψυχιατρικών Κλινικών Αττικής που έχουν εφημερεύσει από την 1η Φεβρουαρίου 2024, κατόπιν μηνυτήριας αναφοράς του πρωτοβάθμιου συνδικαλιστικού σωματείου «Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Βορειοανατολικής Αττικής» για «παράβαση καθήκοντος κατ' εξακολούθηση και έκθεση κατά συρροή».

Στην ιστορία που ακολουθεί μας εξηγεί ο Χόρχε Μπουκάι με τον δικό του τρόπο γιατί πρέπει να μάθουμε να είμαστε ευχαριστημένοι μ’ αυτά που έχουμε και να σταματήσουμε να κυνηγάμε πάντα το κάτι παραπάνω για να αισθανθούμε ικανοποιημένοι.