Η αυτοκτονία στέκεται με αύξηση και δύναμη, απέναντι σε μία κοινωνία, σε μία πολιτική εξουσία που έκανε τα πάντα για να μειώσει την ικανοποίηση από το βιοτικό επίπεδο της ζωής των περισσότερων ανθρώπων. Είναι εκείνη η απελπισία, το αίσθημα της ανημπόριας που ωθεί έναν άνθρωπο να παρατήσει κάθε ελπίδα και διάθεση για ζωή.

Και στέκεται, δυστυχώς, ακλόνητη, απέναντι σε μία κοινωνία που τη θεωρεί ακόμα ‘’ταμπού’’ και αποφεύγει να μιλήσει και να δει τον πόνο των ανθρώπων όσο βρίσκονται ακόμα στη ζωή.

Η αυτοκτονία είναι ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο μας αφορά όλους. Δεν είναι τυχαία, μία πράξη χωρίς νόημα και ουσία. Ο άνθρωπος που αυτοκτονεί βιώνει πριν την πράξη του αυτή, αφόρητο συναισθηματικό ή ψυχικό πόνο. Ο θάνατος φαντάζει πια ως εκείνη η λύτρωση που θα γιατρέψει την πονεμένη του ψυχή , αφού η αποστέρηση της ελπίδας θολώνει το μυαλό και το καθιστά αδύνατο να σκεφτεί εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες και μπορεί να υπάρχουν – πάντα, υπάρχουν.

Η προκατάληψη γύρω από τις ψυχικές ασθένειες , η κατάθλιψη που πολλές φορές συνοδεύει την αυτοκτονία ή ακόμα και απόπειρες, πολλές φορές εμποδίζει τους ανθρώπους να αναζητήσουν βοήθεια, να μιλήσουν ανοιχτά για το πρόβλημά τους , χωρίς κομπλεξισμούς, υστερίες και φωνές. Για εμένα, η στάση αυτή δυσχεραίνει τη διάγνωση και εν τέλει την αντιμετώπιση του προβλήματος, ώστε το άτομο να το ξεπεράσει και να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του.

Δε θα σταθώ σε απόψεις θρησκευτικού περιεχομένου ή σε διάφορες και διάσπαρτες ηθικολογίες. Δε θα απαντήσω με φράσεις κλισέ τύπου ’έχεις όλη τη ζωή μπροστά’ ή ’δεν πρέπει να νοιώθεις έτσι’. Το θέμα δεν είναι το πρόβλημα αυτό καθεαυτό, αλλά ο πόνος που ένας άνθρωπος νοιώθει εξαιτίας αυτού. Αλλά ναι, η αυτοκτονία είναι καταστροφή, όχι λύτρωση. Ακόμα και ο πόνος, η οδύνη, η θλίψη , τα όποια προβλήματα συναισθηματικής ή οικονομικής φύσεως ταλανίζουν έναν άνθρωπο, η αποστέρηση της ζωής στερεί από τον άνθρωπο τη βελτίωση της ίδιας της κατάστασής του. Κανένα εμπόδιο, καμία θλίψη, κανένας πόνος δεν υπάρχει που να διαρκεί για πάντα. Και, δυστυχώς ( ή ευτυχώς ) η εξέλιξή μας σε αυτή τη ζωή περνά τις περισσότερες φορές μέσα από δύσκολα μονοπάτια και καταστάσεις.

Πραγματικά, προσπαθώ να θυμηθώ τα αδιέξοδα στα οποία βρέθηκα και εγώ και αναζητούσα λίγο φως. Εκείνες τις φορές που δεν ήθελα ούτε εγώ να συνεχίσω, μόνο να εγκαταλείψω. Και πάντα υπήρχε, κρυμμένο ή απλώς ξεμύτιζε δειλά από μία χαραμάδα. Εύχομαι όλοι να μπορούμε να διαβάζουμε την απόγνωση σε παιδικά και εφηβικά πρόσωπα πριν αυτά κλείσουν για πάντα. Και εύχομαι επίσης να αγκαλιάζουμε περισσότερο τους ανθρώπους που πονούν, που στα μάτια τους καθρεφτίζεται ο πόνος και η βαθιά θλίψη. Να μην κρίνουμε, να μην ενοχοποιούμε, αλλά να καταλαβαίνουμε και να συμπονάμε περισσότερο. Και να θυμόμαστε ότι ο πόνος θα περάσει και αυτός. Η ζωή είναι όμορφη και πάντα θα είναι.

 

Συγγραφή Άρθρου

Μαρία Σκαμπαρδώνη

maria skampardoniΔημοσιογράφος

Η Ψυχολογία είναι ένα από τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της διότι μελετά τα μύχια και τα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, μαζί με τη Φιλοσοφία. Η γραφή είναι για αυτή ένας τρόπος ζωής, ένα ξέσπασμα και μία φυγή από την κουραστική πραγματικότητα.

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Προφίλ 

Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ψυχραιμία και σωστή προετοιμασία - τα όπλα για τις Πανελλήνιες
Πανελλήνιες εξετάσεις

Το να προετοιμάζεσαι για τις Πανελλήνιες, είναι μία δοκιμασία δύσκολη, αγχώδης και ψυχοφθόρα. Η εισαγωγή στα ανώτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, αποτελεί μία από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές απαιτήσεις στη ζωή κάθε εφήβου. Αν αναλογιστεί κάποιος πως ο έφηβος μαθητής καλείται να σηκώσει στους ώμους του όχι μόνο τις δικές του προσδοκίες και όνειρα για το μέλλον του, αλλά και τα όνειρα των γονιών και του κοινωνικού περίγυρου, αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα γιατί μιλάμε για μία εμπειρία εξαιρετικά επώδυνη και αγχώδη.

Μιλώντας ανοιχτά για την εργασιομανία
Εργασιομανία

Κανένας δε διαφωνεί στο γεγονός πως η εργασία είναι απαραίτητη για την επιβίωση αλλά και την κοινωνική καταξίωση και κοινωνικοποίηση του ανθρώπου. Η εργασία, αναμφίβολα, συνδράμει στην κοινωνική καταξίωση του ανθρώπου, συμβάλλει στην αυτοεκτίμηση και την ανεξαρτησία του. Οι άνθρωποι, μέσω αυτής, καλύπτουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες αλλά παράλληλα αποκτούν μία επίσημη και στέρεα θέση μέσα στο κοινωνικό σύνολο, αποκτούν ένα κύρος και μία αυτονομία.

Το φαινόμενο του μισογυνισμού
Μισογυνισμός

Όλες οι ομάδες ανθρώπων βάλλονται, συχνά πυκνά, από στερεότυπες αντιλήψεις που αφορούν είτε τις ικανότητές τους, είτε την ηθική τους, είτε οτιδήποτε άλλο. Στο παρόν άρθρο, θα αναφερθούμε ειδικότερα στο φαινόμενο του μισογυνισμού, της αντίληψης εκείνης που θεωρεί πως η γυναίκα ως ύπαρξη και ως οντότητα, είναι υποδεέστερη από τον άνδρα.

Αισθήματα αναξιότητας
αναξιότητα

Τα αισθήματα αναξιότητας δεν είναι άγνωστα στους περισσότερους; όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε υποφέρει από αυτά και ακόμα και αν δεν το παραδεχόμαστε, πέφταμε στην παγίδα να μεγαλώνουμε διαρκώς την αξία των άλλων και να μικραίνουμε τη δική μας.  

Πρώτα σε πωλήσεις βιβλία

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares