Πόσες φορές έχουμε αισθανθεί πνιγμένοι από την καθημερινότητά μας, η οποία είναι τόσο γεμάτη και ταυτόχρονα η ζωή μας τόσο άδεια; Ζούμε και δεν ζούμε την ίδια στιγμή. Τα βιώνουμε όλα τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να τα απολαύσουμε. Τρέχουμε για τα μεγάλα και χάνουμε τα μικρά, καθημερινά, απλά πράγματα που, όμως, «νοστιμεύουν» τη ζωή μας.

Το πρώτο γλυπτό με θέμα την κοινωνικοοικονομική κρίση έγινε πραγματικότητα και βρίσκεται ήδη σε κοινή θέα... Τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού « Κρίση » του εικοσιδυάχρονου καλλιτέχνη Τάσου Νυφαδόπουλου πραγματοποιήθηκαν την άνοιξη, στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης 602 Α και Ιμέρας , στο Δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης.

Μπορούμε άραγε να βρούμε τα λόγια για να «πούμε» τη δυσφορία μας μπροστά στην ελληνική και παγκόσμια κοινωνικο-οικονομική κρίση, τα λόγια για να κατανοήσουμε κάτι από τη δυσλειτουργία της κοινωνίας μας, την οποία έφερε στο προσκήνιο η κρίση;

Μήπως μπλέκετε σε σχέσεις χωρίς κατανόηση; Φοβάστε να δείξετε τον πραγματικό εαυτό σας, μήπως και σας απορρίψουν; Βάζετε τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές σας; Μήπως αισθάνεστε ότι πρέπει, με κάθε κόστος, να αγωνίζεστε για το καλύτερο, κι αυτό αποδεικνύεται συνεχώς λιγότερο καλό;

Όλοι έχουμε ζήσει την εμπειρία του χωρισμού. Κι αν το αναλύσει κανείς περισσότερο, όλοι ζήσαμε τη στιγμή που καλούμαστε να χωρίσουμε με κάποιον-α ή να μας χωρίσει κάποιος-α. Και μπορεί να πείσουμε τους εαυτούς μας πως ήταν κάτι αμοιβαίο, ήταν όμως;