Η εικόνα του καλού ανθρώπου έχει παρεξηγηθεί αρκετά. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για κάποιον που απλώς υπομένει τα βάσανα της ζωής και περιμένει στωικά την ανταμοιβή του μετά θάνατον, στον Παράδεισο ή στη Δευτέρα Παρουσία. Ούτε είναι εκείνη του ανθρώπου που δεν λέει «όχι» σε οτιδήποτε του ζητούν.

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να συμβεί στη ζωή μου για να μπορέσω να αισθανθώ ήρεμος/η (ευτυχισμένος/η, ολοκληρωμένος/η κ.λπ.). Και με πικραίνει που δεν έχει συμβεί ακόμα. Ίσως η πικρία μου να το κάνει τελικά να συμβεί». «Συνέβη κάτι στο παρελθόν που δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί, και αυτό με πικραίνει. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, τώρα θα είχα την ηρεμία μου».

Το κλειδί βρίσκεται πάντα στο μυαλό σου. Σε αυτό που πιστεύεις. Όχι μόνο λόγω της προσωπικής ικανότητάς σου να μεταμορφώνεις τον ίδιο σου τον εαυτό, αλλά και λόγω της ικανότητάς σου να μεταμορφώνεις τον κόσμο στον οποίο ζούμε και την πραγματικότητα που ζεις.

Το 10ο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Συνθετικής Ψυχοθεραπείας δίνει την ευκαιρία σε φοιτητές και επαγγελματίες ψυχολόγους να συμμετάσχουν σε έναν ουσιαστικό διάλογο.

Πέρα από τα ιστορικά δεδομένα και τα πεπραγμένα του Χίτλερ λίγη έμφαση έχει δοθεί στις δομές και χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του που τον έκαναν να συμπεριφερθεί με τις ειδεχθείς και καταστροφικές (άλλα και αυτοκαταστροφικές) συμπεριφορές που κόστισαν στον πλανήτη πάνω από 60.000.000 νεκρούς και έναν κόσμο καταστραμμένο.