"Ε! Και;” μη βιαστείτε να χαρακτηρίσετε την έκφραση αυτή, ως μια έκφραση ωχαδελφισμού και αποφυγής.

Είναι αλήθεια ότι η χρήση της δύναμης των λέξεων μπορεί να επιφέρει εκπληκτικά οφέλη στη ζωή μας. Πράγματι, σε μια καθημερινότητα που τρέχει κι εμείς με τη σειρά μας τρέχουμε να την προλάβουμε, συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε τις ίδιες παλιές, χιλιοειπωμένες λέξεις, κατά μέσο όρο, κάθε μέρα.

Ένα απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου Ο δρόμος των δακρύων του Χόρχε Μπουκάι (εκδόσεις Όπερα) για τη δύναμη των πεποιθήσεων.

"Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή. Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική. Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθιά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο.

Το άτομο κινείται στο δικό του, προσωπικά κατασκευασμένο κόσμο, στο φαινομενολογικό πεδίο, σύμφωνα με το οποίο και ειδικότερα με βάση το υφιστάμενο προσωπικό πλαίσιο αναφοράς, ερμηνεύει και αξιολογεί τις εμπειρίες του. Αυτό το εσωτερικό πλαίσιο ,το οποίο εμπερικλείει γνώσεις, αξιολογήσεις και στόχους, όπως και την οργανισμική τάση αυτοπραγμάτωσης , καθορίζει για το άτομο την ερμηνεία των γεγονότων, τις δράσεις κ.ο.κ.

Η εφηβεία είναι η περίοδος όπου ο έφηβος αγωνίζεται να διαμορφώσει μια δική του ταυτότητα και να μην υιοθετήσει αυτή που του δίνουν οι γονείς του και η κοινωνία. Το κύριο χαρακτηριστικό των εφήβων είναι η έλλειψη συμβιβασμού. Αυτό τους δίνει την ώθηση να είναι “αληθινοί” και να μην αποδέχονται “ψευδείς λύσεις. - Winnicott