«Φοβάμαι ότι δεν θα τελείωνα ποτέ αν τυχόν έμπαινα σε θεραπεία», μου εκμυστηρεύτηκε πρόσφατα μια φίλη. Φαντάζομαι πως για πολλούς είναι τρομακτικό το ενδεχόμενο πως αν ξεκινήσουν να «ξεφλουδίζουν το κρεμμύδι», ίσως να μη μπορούν να σταματήσουν.

Οι περισσότεροι θεραπευτές όμως θέτουμε ένα πρώτο χρονικό όριο.

Σχεδόν όλοι μας είναι πιθανό -σε συγκεκριμένες φάσεις του κύκλου της ζωής μας- να αντιμετωπίσουμε κάποιες δυσκολίες. Αυτές οι δυσκολίες μπορεί να αποτελέσουν εμπόδια στην ψυχο-κοινωνική μας προσαρμογή και να διαταράξουν την ομαλή εξελικτική μας πορεία.

Ξυπνάμε. Δουλεύουμε. Γυρνάμε. Τρώμε. Κάνουμε δουλειές. Βλέπουμε τηλεόραση. Κοιμόμαστε.
Ξυπνάμε. Δουλεύουμε. Γυρνάμε…
Σας θυμίζει κάτι αυτό;  Είναι ο ορισμός της ρουτίνας της καθημερινότητας.

Έχεις κάνει πολύ κόπο για να φτάσεις μέχρι εδώ. Έχεις επενδύσει σε μια ζωή που πίστεψες πως θα σου προσφέρει την ευτυχία. Είσαι επαγγελματικά καταξιωμένος και έχεις ένα εισόδημα που μπορεί να σου προσφέρει πολλά περισσότερα από μια αξιοπρεπή ζωή.

Όσοι υποφέρουν από κρίσεις πανικού αναφέρουν «είναι το χειρότερο βίωμα που έχω ζήσει ποτέ και δεν μπορεί να με καταλάβει κανένας» και προφανώς όταν έχεις ζήσει κάτι τόσο αρνητικό υπερπροστατεύεις τον εαυτό σου με όλες σου τις δυνάμεις (επισκέψεις σε γιατρούς, απομόνωση στο σπίτι γιατί έξω είναι επικίνδυνα).