Μπορείς να συμπεράνεις πολλά για το χαρακτήρα του ανθρώπου, από τον τρόπο που εκείνος φέρεται στα ζώα’’.

Ο σπουδαίος φιλόσοφος Ιμμάνουελ Καντ διατύπωσε την παραπάνω φράση. Και είναι αλήθεια, ο χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται από τη συμπεριφορά που δείχνει στα αδύναμα πλάσματα.

Έχουμε δύο μυαλά, ένα που σκέφτεται και ένα που αισθάνεται και αυτοί οι δύο διαφορετικοί τρόποι γνώσης αλληλεπιδρούν στη δόμηση της διανοητικής μας ζωής. Ο ένας, ο λογικός νους, είναι ο τρόπος κατανόησης του οποίου έχουμε επίγνωση: ενσυνείδητος, στοχαστικός, ικανός να συλλογίζεται. Δίπλα σ’αυτόν υπάρχει κι ένα δεύτερο σύστημα γνώσης, παρορμητικό και μερικές φορές παράλογο: o συγκινησιακός νους.

Σύμφωνα με τη θεραπεία Gestalt, κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα «όλον» το οποίο περιλαμβάνει διάφορα μέρη (π.χ. σώμα και ψυχή, τρυφερή και σκληρή πλευρά, θάρρος και φόβο). Αρκετά συχνά λοιπόν, προβάλλουμε στο περιβάλλον μας, σε άλλους ανθρώπους ή σε σύμβολα, μέρη του εαυτού μας, τα οποία δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε (π.χ. τη σκληρή μας πλευρά).

Οι πιο πολλοί άνθρωποι βασανίζονται με ερωτήσεις του τύπου: «Τι θεωρούμε επιτυχία;», «Ποιος θέλω να γίνω;», «Τι εμπειρίες θέλω να ζήσω;», «Τι περιουσία θέλω ν' αποκτήσω;». Νιώθουν την εσωτερική παρόρμηση να κάνουν κάτι που ενθουσιάζει στο άκουσμά του. Γενικότερα, όμως, σπανίως το πετυχαίνουν.

Πώς μπορεί ο φόβος της αποτυχίας να σχετίζεται με την αγάπη για τον εαυτό μας; Μήπως όμως πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας καλύτερα την ερώτηση: Πώς μπορεί να ζητάμε από τον εαυτό μας να διαχειρίζεται τους φόβους του και να πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει, αν δεν πιστεύει στον εαυτό του και αν δεν τον αγαπά;