Πώς θα φέρουμε στη ζωή μας τον ιδανικό σύντροφο; Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχολεί όλο και περισσότερους ανθρώπους, ειδικά στις μέρες μας. Βγαίνοντας πληγωμένοι και προδομένοι από αποτυχημένες σχέσεις, κλεινόμαστε στον εαυτό μας και φοβόμαστε να ανοιχτούμε ξανά στους άλλους, στην αγάπη.

Η σχολική χρονιά τελείωσε και το καλοκαίρι ξεκίνησε, όμως στο κτήριο του Υπουργείου Παιδείας στο Μαρούσι επικρατεί ακόμα κινητικότητα.

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις, οι οποίες τι περισσότερες φορές καταλήγουν σε συγκρούσεις. Έντονα υπόγεια ρεύματα της ζωής, συχνά μας παρασέρνουν σε άγνωστα μονοπάτια να διαβούμε. Έτσι, δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε, να αγγίξουμε και να αισθανθούμε το θαύμα της.

Πόσες φορές χρησιμοποιείτε την λέξη «Πρέπει», όταν μιλάτε στον εαυτό σας; Έχετε αλήθεια αναρωτηθεί; «Πρέπει να προλάβω το λεωφορείο», «Πρέπει να είμαι στην ώρα μου», «Δεν πρέπει να κάνω λάθος», «Πρέπει να δώσω στο παιδί μου το καλύτερο», «Δεν πρέπει να με θεωρήσουν αδύναμο» είναι μερικές μόνο δηλώσεις που ενδεχομένως αναπαράγουμε συστηματικά.

Ο Seneca είναι εκείνος που πριν από 2000 χρόνια περιέγραψε με απόλυτη γραφικότητα και βαθιά φιλοσοφική προσέγγιση την ψυχολογική, την σωματική και πνευματική ταλαιπωρία και εξάντληση του ατόμου, το οποίο βιώνει τις συνέπειες μιας καλοήθους ή νεοπλασματικής νόσου (καρκίνο) σε προχωρημένο στάδιο. Είναι ο πόνος και η εγκατάλειψη που φοβίζουν τους περισσότερους στην εξέλιξη της νόσου και της ζωής.