Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μιλούν για το σεξ. Το ερώτημα που γεννιέται όμως κάθε στιγμή, είναι πως όλοι αυτοί που μιλούν για αυτό, είναι όντως απελευθερωμένοι; Απολαμβάνουν την κάθε επαφή, δίχως δισταγμό. Σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να απαντήσω, επιθυμώντας να μη κρυφτώ πίσω από επισφαλείς ταμπέλες προχωρημένων ή πουριτανών.

Τα μωρά έχουν πολλά έμφυτα αντανακλαστικά, το ίδιο και οι ενήλικοι. Πριν από χρόνια, κάποιοι ερευνητές απέδειξαν ότι το χαριτωμένο προσωπάκι ενός μωρού, η ανασηκωμένη του μυτούλα και τα μεγάλα του μάτια μάς δημιουργούν την έντονη τάση να χαμογελάσουμε, να το φιλήσουμε και να το αγκαλιάζουμε για ώρες!

Ένιωθα ανεπαρκής και ανικανοποίητος. Ο εξωτερικός κόσμος είχε γίνει τεράστιος, έγερνε απειλητικά από πάνω μου. Η «υπνωτική δύναμή του» γινόταν όλο και πιο διαβρωτική και με κατέκλυε ασφυκτικά όσο οι μήνες περνούσαν και η εταιρεία στο Κουβέιτ εξελισσόταν σε όλο και πιο τρανή.

«Παίζεις στη δική σου Παιδική Χαρά;» Αυτή είναι μια από τις δυο ερωτήσεις που με προβλημάτισαν ευχάριστα, όταν διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Τζων Στρελέτσκι, το «Καφενείο στην Άκρη του Κόσμου: η Επιστροφή».

Η παρατεταμένη ανησυχία ή το παρατεταμένο αίσθημα κινδύνου -αληθινού ή φανταστικού- μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα της κορτιζόλης έως και 50 ή 100 φορές πάνω από το όριο.