Ένας βασικός δρόμος που έχει χαραχτεί στην αντιμετώπιση της βρεφικής ανορεξίας  είναι η ψυχοδυναμική προσέγγιση που συνδυάζει και στοιχεία από την θεωρία του δεσμού

Αναφορικά με την αιτιοπαθογένεια της βρεφικής ανορεξίας επικρατέστερο φαίνεται να είναι το μοντέλο που υποστηρίζει την αλληλεπίδραση γενετικών παραγόντων και περιβαλλοντικών μηχανισμών και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στη διαδικασία της σίτισης ως δυσκολίες συναλλαγών στη σχέση μητέρας-βρέφους (Ammaniti, Lucarelli,  Cimino, D’Oliompio & Chatoor, 2010. Bulik, Reba, Siega-Riez, & Reichborn-Kjennerud, 2005. Chatoor, Hirsch & Persinger, 1997).

Ένα σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τη βρεφική ανορεξία είναι η πρόωρη γέννηση του βρέφους καθώς οι έρευνες αναφέρουν ότι το 19-80% των πρόωρων βρεφών μετά το τέλος της νοσηλείας τους και κατα τη μετάβασή τους στο σπίτι εμφανίζουν προβλήματα διατροφής συμπεριλαμβανομένου της άρνησης φαγητού (Ammaniti, Lucarelli,  Cimino, D’Oliompio & Chatoor, 2010. Bakan, Birmingham & Goldner, 1991. Kay & Tasman, 2006. ).

Στο πρώτο μέρος της ενότητας για τη βρεφική ανορεξία, αναφερθήκαμε στα Διαγνωστικά Κριτήρια αλλά και σε ζητήματα Διαφοροδιάγνωσης.

Για πρώτη φορά γίνεται επιστημονικός λόγος για την ανορεξία στην βρεφική ηλικία το 1983, όταν οι Chatoor και Egan περιγράφουν μια ομάδα περιπτώσεων παιδιών που μόλις έχουν ξεκινήσει να περπατούν, και τα οποία εμφανίζουν άρνηση στην τροφή.