Η οριακή διαταραχή προσωπικότητας (ή μεταιχμιακή) είναι ίσως η συχνότερη διαταραχή προσωπικότητας. Σύμφωνα με το DSM-V η οριακή διαταραχή προσωπικότητας ανήκει στη δραματική, συναισθηματική και ασταθής ομάδα (Cluster B) μαζί με την αντικοινωνική, την ιστριονική και τη ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας.

Οι ψυχιατρικές διαταραχές είναι συχνό εύρημα στη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) αν και συχνά παραγκωνίζονται και δεν αναγνωρίζονται άμεσα. Ασθενείς με ΣΚΠ εμφανίζουν συχνά συμπεριφορικές αλλαγές μετά τη διάγνωση της νόσου, οι οποίες είναι αντιληπτές από τους ίδιους και από τους συγγενείς τους (Heldner et al. 2018).

Η νόσος Alzheimer είναι η πιο διαδεδομένη νευροεκφυλιστική διαταραχή και ή πιο συχνή μορφή άνοιας. Συναντάται κυρίως σε ηλικιωμένους ασθενείς, άνω των 65 ετών, αλλά μπορεί να κάνει την εμφάνισή της νωρίτερα, πριν την ηλικία των 60, ή αργότερα, μετά την ηλικία των 85-90 ετών.

Τον όρο αλεξιθυμία χρησιμοποίησε πρώτη φορά ο ψυχίατρος Πέτρος Σιφναίος (Peter Sifneos, 1972) στην προσπάθεια του να περιγράψει τη συμπτωματολογία ασθενών με ψυχοσωματικές διαταραχές. Η αλεξιθυμία προέρχεται από την ελληνική γλώσσα και αποτελείται από το στερητικό «α», τη «λέξη» και τον «θύμο» και ουσιαστικά σημαίνει η απουσία λέξεων για τα συναισθήματα.

Σύμφωνα με την κλασική ψυχιατρική, τα ψυχικά υγιή άτομα, τα οποία διαπράττουν φόνο έρχονται σε τραγική θέση μετά το έγκλημα αφού νιώθουν έναν αποτροπιασμό για την πράξη τους. Ωστόσο συμβαίνει το ίδιο με τα άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια; Η απάθεια είναι μια χαρακτηριστική στάση που υιοθετούν τα άτομα με σχιζοφρένεια μετά το φόνο.