Χρήστος Καρράς

Μπαίνουμε σε μια σχέση πιστεύοντας ότι συναντάμε έναν άλλον άνθρωπο. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Στη συνάντηση δεν φέρνουμε μόνο αυτά που αισθανόμαστε για τον άλλον. Φέρνουμε και αυτά που αισθανόμαστε για εμάς.

Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη στα 54 του χρόνια προκάλεσε μια αντίδραση που δύσκολα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Άνθρωποι που δεν τον είχαν συναντήσει ποτέ ένιωσαν πραγματική θλίψη. Άλλοι μίλησαν για ένα παράξενο μούδιασμα.

Υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια έχουν άγχος. Δεν κοιμούνται καλά. Έχουν ταχυκαρδίες, σφίξιμο στο στομάχι, κρίσεις πανικού. Μπορεί να έχουν κάνει εξετάσεις, να έχουν ψάξει τι τους συμβαίνει, να έχουν προσπαθήσει να το διαχειριστούν.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη, αλλά κάπου στην πορεία αρχίσαμε να φοβόμαστε υπερβολικά οτιδήποτε δυσάρεστο συμβαίνει μέσα μας.  Σαν κοινωνία μοιάζουμε να έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αλλεργία απέναντι στον ψυχικό πόνο. 

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να αποφεύγουν τη σύγκρουση σχεδόν με κάθε κόστος. Δεν μιλάω απαραίτητα για ανθρώπους ήσυχους. Ούτε για ανθρώπους που δεν θυμώνουν. Πολλές φορές μιλάμε για ανθρώπους που θυμώνουν πολύ. Απλώς έχουν μάθει να μη δείχνουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα τους.

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά: «Οι νέοι σήμερα τα κάνουν όλα πιο νωρίς». Μόνο που, σε σχέση με το σεξ, τα δεδομένα δείχνουν σχεδόν το αντίθετο.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.