Όλοι έχουμε αυτή τη μικρή φωνή μέσα μας που εμφανίζεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Μετά από μια παρουσίαση στη δουλειά, μετά από έναν καυγά με κάποιο κοντινό μας πρόσωπο ή ακόμα και όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.

Υπάρχει μια παράξενη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: καμία ιδέα δεν στέκεται πραγματικά μόνη της. Όσο δυνατή κι αν μοιάζει, όσο καθαρή κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει μόνο επειδή κάτι απέναντί της τη διαψεύδει, την αμφισβητεί, τη δοκιμάζει. Μια ιδέα δεν ζει στο κενό. Ζει μέσα σε μια σχέση έντασης με την αντίθεσή της.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο συχνά συναντάμε ανθρώπους που, ενώ η ζωή τους φαίνεται ισορροπημένη και γεμάτη στα μάτια των άλλων, οι ίδιοι μέσα τους νιώθουν ένα ανεξήγητο κενό, ένα βάρος ή ακόμα και μια αίσθηση ανησυχίας στην περίπτωση που όλα βαίνουν καλώς.

Θες να έχεις τον πραγματικό έλεγχο στη ζωή σου; Θα πρέπει, λοιπόν, να απαρνηθείς την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει. Το άγχος, τα υποθετικά σενάρια για το μέλλον, οι μηρυκασμοί, το αίσθημα της αβεβαιότητας και οι προσδοκίες στροβιλίζουν πάντα γύρω από την ανάγκη να έχουμε τον έλεγχο των πραγμάτων.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί παγιδευμένοι σε διλήμματα: να χωρίσω, να παραιτηθώ από την δουλειά μου, να συνεχίσω τις σπουδές μου; Σκεπτόμενοι τις πιθανές λύσεις, τα πιθανά υπέρ και κατά της κάθε περίπτωσης παίρνουμε μία απόφαση και προσπαθούμε να διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε τις συνέπειές της.

«Πόσο βαθιά μπορεί πραγματικά να φτάσει μια ψυχοθεραπεία; Μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του; Υπάρχει όριο στην ανθρώπινη ψυχή; Και τι είναι τελικά αυτό που καθορίζει αν μια θεραπεία θα μείνει στην επιφάνεια ή θα αγγίξει πιο ευάλωτες και ουσιαστικές περιοχές του εσωτερικού κόσμου;»

Γιατί μερικοί άνθρωποι σιωπούν, γιατί άλλοι ποτέ δεν σταματούν να μιλούν, γιατί κάποιοι λένε πάντα την αλήθεια, ενώ άλλοι ποτέ;

Η εφηβεία συνιστά μια κρίσιμη αναπτυξιακή περίοδο, κατά την οποία το άτομο καλείται να διαμορφώσει την ταυτότητά του, να αναπτύξει αυτόνομες σχέσεις και να ανταποκριθεί σε αυξανόμενες κοινωνικές και ακαδημαϊκές απαιτήσεις.