Συχνά, σε συζητήσεις με συναδέλφους/ισσες μας ακούμε να χαρακτηρίζουν άλλα άτομα στον χώρο της εργασίας ως τοξικά. Μία λέξη με καθαρά αρνητικό πρόσημο, η οποία υποδηλώνει πολλές και διαφορετικές άσχημες συμπεριφορές προς τους άλλους ανθρώπους.

Όταν η αγάπη και η συντροφικότητα κρύβουν κάτω από το πέπλο τους το επώδυνο αγκάθι της υποτίμησης, όταν το σ' αγαπώ τρέφεται μέσα από συνεχείς απαιτήσεις και κριτική, όταν η μείωση και η αμφισβήτιση της αξίας μας γίνεται καθημερινό βίωμα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αδιέξοδο και την δυστυχία μέσα στη σχέση. 

Η συνάντηση της ψυχανάλυσης με τον κινηματογράφο ήταν αναπόφευκτα μοιραία να συμβεί σε έναν σε έναν χώρο συγκροτημένης γλώσσας εικόνων, συμβόλων και αναπαραστάσεων. Σε έναν χώρο πρωτόγονης επιθυμίας και ονειρικής φαντασίωσης. «Είναι προφανής η λειτουργία της εργασίας του ονείρου στον κινηματογράφο, ,όπως το κατανοεί η ψυχαναλυτική πράξη.

Η ιστορία της ζωής σου παράγει ένα αποτέλεσμα στις ζωές των άλλων ανθρώπων. Κάθε μέρα ξυπνάς και έχεις την ευκαιρία να δημιουργήσεις, να αλλάξεις, να ζήσεις και να πειραματιστείς.