Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολλή κουβέντα σχετικά με τους τρόπους που μπορούμε ή θέλουμε να εμπεριέξουμε στην ανθρώπινη ζωή και κοινωνία μας τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, που είτε υποψιάζονται είτε έχουν αποφασίσει ότι ανήκουν σε ομάδα σεξουαλικού προσανατολισμού έξω και πέρα από τα παραδοσιακά πλαίσιατης αμιγώς ανδρικής ή γυναικείας σεξουαλικής ταυτότητας.

Είναι φορές που οι συμπεριφορές των άλλων σε φέρνουν σε δύσκολη συναισθηματική κατάσταση. Mπορεί να νιώθεις πως οι άλλοι με έναν τρόπο σε καταπιέζουν, σε αδικούν, σε ταλαιπωρούν, σε κακοποιούν ηθελημένα ή άθελά τους, με αποτέλεσμα να βγάζουν από μέσα σου όλες εκείνες τις όψεις και ποιότητες του εαυτού σου για τις οποίες δεν είσαι και τόσο περήφανη/ος.

Υπάρχει λόγος για ό,τι «βλακεία» κάνεις και δεν είναι αυτός που νομίζεις. Σου έχει τύχει να κάνεις μια βλακεία και μετά να πεις; «Γιατί το έκανα αυτό; Τι σκεφτόμουν; Ποιος ήταν ο λόγος;»
Ένα είναι σίγουρο: Ότι μάλλον δεν ήταν αυτός που νομίζεις…

Οι άνθρωποι με έναν σχεδόν αυτόματο τρόπο προσπαθούν να αποφύγουν κάθε είδους πόνο. Αποφεύγουμε ή προσπαθούμε να διαχειριστούμε τόσο τον σωματικό όσο και τον ψυχικό πόνο.

«Ποιος είναι ο πραγματικός μου εαυτός; Πώς μπορώ να βρω ποιος πραγματικά είμαι;» Ερωτήσεις που απασχολούν σχεδόν όλους μας. Για να ζήσουμε μια πιο ευτυχισμένη ζωή ακούμε πως είναι απαραίτητο να μάθουμε ποιοι είμαστε. Και έτσι μπαίνουμε στη διαδικασία να βρούμε τον «αληθινό» εαυτό μας.