Η αιώνια σχέση σώματος και νου έχει επισημανθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια πριν, μέσα από τις σοφές ρήσεις των αρχαίων Ελλήνων (νους υγιής εν σώματι υγιεί), και έχει απασχολήσει την επιστήμη,την θρησκεία αλλά και την φιλοσοφία, αρκετές φορές.

Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στην πυραμίδα αναγκών του Maslow παρατηρούμε πως στη βάση της πυραμίδας βρίσκονται οι πρωταρχικές και βασικές μας ανάγκες,που είναι απαραίτητες για την επιβίωσή μας: φαγητό,νερό,στέγη,ύπνος είναι οι πιο σημαντικές από αυτές.

Ανεβαίνοτας τα επίπεδα προς την κορυφή διαπιστώνουμε πως και οι συναισθηματικές μας ανάγκες είναι εξίσου σημαντικές και απαραίτητες για την επιβίωσή μας.

Η ανθρώπινη φυσιολογική συμπεριφορά της προσκόλλησης είναι που φέρνει το παιδί πιο κοντά στους τροφούς του, που συνήθως είναι οι γονείς του, και επηρεάζει άμεσα τη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού σε όλα τα στάδια της μετέπειτα ζωής του. Αυτή η πρώιμη προσκόλληση είναι που δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν, καθώς το ανθρώπινο είδος είναι ευάλωτο και εξαρτημένο από τους ενήλικες για  ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στα πρώτα στάδια της ζωής.

Το σύνδρομο του κακοποιημένου παιδιού αναφέρεται στη σωματική κακοποίηση ενός παιδιού από κάποιον ενήλικα. Συχνά φαίνεται ότι ο τραυματισμός ήταν τυχαίος.

Ακούω συνεχώς στην ψυχοθεραπεία και σ’ όλες τις εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής ανθρώπους να μου λένε με περισσή ευκολία τις φράσεις: «Μα τον/ την αγαπώ τόσο πολύ!...», «Ποτέ δεν αγάπησα κάποιον περισσότερο…!», «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου!», «Ποτέ δεν κατάλαβε πόσο την αγαπούσα…», «… Φταίει που αγάπησα πολύ…», «η αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράμμα στην ζωή!», κλπ.