Η έννοια της εξέλιξης είναι συνυφασμένη με την έννοια της αλλαγής. Παρόλα αυτά, η κάθε αλλαγή, ακόμη και αυτή που χαρακτηρίζεται ως θετική, συνοδεύεται συνήθως από αμφιθυμικά συναισθήματα. Όσο μπορεί να θέλουμε και να ποθούμε την αλλαγή, άλλο τόσο μπορεί να τη φοβόμαστε ή ακόμη και να τη σαμποτάρουμε. 

Λίγο πριν το τέλος του χρόνου, έχουμε την ανάγκη να αποχαιρετήσουμε το παλιό, το ανασφαλές, το ανεπαρκές, αυτό που για πολλούς λόγους δεν μας κάνει πια και να συναντηθούμε με το νέο που, αν και άγνωστο, μας μιλάει περισσότερο στην καρδιά μας και βρίσκουμε νόημα σε αυτό. 

Αν έχεις μάθει να ορίζεις τον εαυτό σου με βάση την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα. Αν είσαι χαρούμενος, επειδή σου λένε ότι φαίνεσαι χαρούμενος. Αν είσαι στεναχωρημένος, επειδή σου λένε ότι δε φαίνεσαι πολύ καλά. Αν η απόφασή σου αυτή δεν είναι σωστή, επειδή δε συμφωνούν οι άλλοι με αυτήν.

Αγαπημένε μου γονιέ, Θυμάσαι;
Κάθε φορά που θύμωνα μου έλεγες να σωπαίνω.
Κάθε φορά που θύμωνα μου έλεγες οτι αυτό δεν είναι δείγμα σεβασμού στο πρόσωπό σου.

Η αγάπη λένε κάνει θαύματα, αλλάζει τον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει! Είναι όμως έτσι; Και αν ναι, ποια αγάπη έχει τη δύναμη αυτή; Μπορεί μια ανώριμη αγάπη, μια αγάπη ναρκισσιστική, εγωιστική να κάνει θαύματα; H μήπως, ακόμη και η γονεική αγάπη, όταν δεν είναι ώριμη δεν επιτελεί το ρόλο της;