γονεϊκή αγάπη

Η αγάπη λένε κάνει θαύματα, αλλάζει τον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει! Είναι όμως έτσι; Και αν ναι, ποια αγάπη έχει τη δύναμη αυτή; Μπορεί μια ανώριμη αγάπη, μια αγάπη ναρκισσιστική, εγωιστική να κάνει θαύματα; H μήπως, ακόμη και η γονεική αγάπη, όταν δεν είναι ώριμη δεν επιτελεί το ρόλο της;

Τιμωρία και εκλογίκευση εμπειριών

Συχνά βλέπουμε και ακούμε γονείς να τιμωρούν τα παιδιά τους (σωματικά ή λεκτικά), να τα επικρίνουν ή /και κατακρίνουν προκειμένου να διορθώσουν τα λάθη τους, να αγνοούν τις προσωπικές τους ανάγκες, να επιβάλλουν "πειθαρχία" με όρους που περισσότερο θυμίζουν στρατό στο όνομα της σωστής ανατροφής και του καλού των παιδιών τους.

Από την άλλη, πολλοί ενήλικες που υπήρξαν παιδιά και βίωσαν κάποιες από τις συμπεριφορές αυτές, ίσως εκλογικεύοντας πια αυτές τις εμπειρίες, δηλώνουν «ε δεν πάθαμε και τίποτα, που οι γονείς μας ήταν αυστηροί», «μια χαρά σωστός άνθρωπος έγινα και ας έφαγα και καμιά ξυλιά».

Είναι όμως έτσι;

Γονιός δε γεννιέσαι, γίνεσαι!

Εύκολη και μονοσήμαντη απάντηση δεν υπάρχει. Αυτό όμως που σίγουρα μπορεί να ειπωθεί είναι ότι γονιός δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Υπό αυτήν την έννοια είναι ένας ρόλος που σίγουρα προϋποθέτει αγάπη για τα παιδιά, αλλά προϋποθέτει και ανάγκη για ωρίμανση, για εξέλιξη, για αλλαγή. Προϋποθέτει ότι θα προσπαθήσεις τουλάχιστον τα όποια δικά σου τραύματα ως παιδί να μην τα μεταφέρεις στα δικά σου παιδιά, προϋποθέτει έναν συνεχή αγώνα για αυτοκριτική, αυτογνωσία και πολλές φορές προϋποθέτει ένα πλησίασμα και ένα σκύψιμο πάνω στις ανάγκες των παιδιών, έστω και αν αυτά είναι μικρά και «οι μικρές τους ανάγκες δεν έχουν πολύ σημασία».

Ο «ώριμος» γονιός αφουγκράζεται ανά πάσα στιγμή όλα τα σημάδια, τα μηνύματα που μπορεί να εκπέμπουν τα παιδιά του και πολλές φορές δεν είναι άμεσα και ξεκάθαρα. Ο «ώριμος» γονιός είναι ο ευέλικτος γονιός, είναι αυτός που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμος να τροποποιήσει το σύστημα «πειθαρχίας», να αναθεωρήσει τις απόψεις του για το ποια είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση όταν βλέπει ότι πέφτει πάνω σε τοίχους. Ο «ώριμος» γονιός προσπαθεί να συνδεθεί με τα θετικά κομμάτια των παιδιών του και όχι με τις ελλείψεις τους.

Προσπαθεί να αφήσει χώρο στις επιθυμίες των παιδιών γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν τα ίδια να συνδεθούν με τα ταλέντα τους, τις κλίσεις τους, τις ικανότητες και τις δυνάμεις τους και άρα θα χτίσουν την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή τους. Ο «ώριμος» γονιός ακόμη και όταν λείπει είναι «δίπλα» στα παιδιά του γιατί έχει καταφέρει με την αγάπη, την ενσυναίσθηση και την άνευ όρων αποδοχή του να τους καλλιεργήσει ένα αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Ο «ώριμος» γονιός αποδέχεται το παιδί του, τα λάθη του, τις επιλογές του και είναι εκεί όχι για να κατακρίνει ή να απορρίψει όταν δεν συμφωνεί με κάτι, αλλά για να βοηθήσει το παιδί του να καταλάβει τι είναι ασφαλές και τι όχι για το ίδιο και τι εναλλακτικές έχει όταν κάτι πάει στραβά.

«Ώριμος» γονιός δεν είναι ο γονιός που δεν κάνει λάθη. Αυτό θα ήταν ουτοπικό, είναι όμως ο γονιός που αναγνωρίζει τα λάθη του, που τα παραδέχεται και που προσπαθεί να τα διορθώσει ή και γιατί όχι να τα επικοινωνήσει με το παιδί του.

Είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη του ρόλου του ανά πάσα στιγμή με όποιο κόστος.
Ακόμη, είναι αυτός που προσπαθεί πρώτα ο ίδιος να εξελιχθεί και μέσα από τη δική εξέλιξη να καθοδηγήσει και να εμπνεύσει τα παιδιά του για κάτι ανάλογο.
Είναι αυτός τελικά που γεννά εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αγάπη χωρίς να επιβάλλει κάτι από όλα αυτά.
Είναι αυτός που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ασφαλές ψυχικό, συναισθηματικό και φυσικό περιβάλλον με όρια, κανόνες που τίθενται και μπαίνουν με σεβασμό, με συζήτηση, με διαπραγματεύσεις και όχι με τιμωρίες και επιβολές.

Ένας τέτοιος γονιός είναι πολύ πιο κοντά στο να βιώσει ώριμη αγάπη πρώτα προς τον εαυτό του και ως συνέχεια προς τα παιδιά του και την οικογένεια του. Ένας τέτοιος γονιός είναι πιο κοντά στο να μεγαλώσει χαρούμενα παιδιά μα πάνω απ όλα παιδιά που πιστεύουν στον εαυτό τους και στις ανθρώπινες σχέσεις!

 

Διαβάστε ακόμη το σχετικό άρθρο της ενότητας Γονείς-Παιδιά: Η περιπλοκότητα της γονεϊκής αγάπης 

Συγγραφή Άρθρου

Πάσχου Χριστίνα - Ψυχολόγος

Πτυχίο Ψυχολογίας, εκπαιδευόμενη στη Συστημική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία, Msc Ειδικής Αγωγής. 

Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Γίνε Εσύ ο Γονιός του Εαυτού σου
Γονεϊκή αγάπη

Συχνά οι άνθρωποι στις αφηγήσεις τους αναφέρονται στο παιδικό τους αίτημα για φροντίδα από την πλευρά των γονέων. Συγκεκριμένα, η συναισθηματική και πρακτική φροντίδα, η υποστήριξη, η καθοδήγηση, η αναγνώριση είναι κάποια από τα βασικά αιτήματα των ενηλίκων που ως παιδιά αιτούνται προς τους γονείς τους.

Η κατάσταση ευτυχίας δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη
ευτυχία, διαχείριση

Οι ευχές για χαρά και ευτυχία είναι από τις πιο συνηθισμένες που δεχόμαστε ή κάνουμε σε γιορτές, επετείους ή σε στιγμές της ζωής μας που βιώνουμε αρνητικά συναισθήματα και στενόχωρες καταστάσεις. Φράσεις όπως «πόσο θα θελα να ήμουν ευτυχισμένος», «δεν αντέχω άλλο τη στενοχώρια μου», «η δυστυχία είναι ανυπόφορη» είναι φράσεις οικείες, γνωστές που είτε τις έχουμε ξεστομίσει είτε τις έχουμε ακούσει και τις αφουγκραζόμαστε καθημερινά από τον περίγυρό μας.

Όταν μιλάμε για «καλή μητέρα» εννοούμε την «αυτο-θυσιαζόμενη» μητέρα;
καλή μητέρα

Μητρότητα και μητρική αγάπη

Αδιαμφισβήτητα, η μητρότητα ως έννοια και ως ρόλος εμπεριέχει ή θα έπρεπε να εμπεριέχει όρους ανιδιοτελούς αγάπης, αφοσίωσης, προσφοράς, αποδοχής, ασφάλειας. Πολύ συχνά, η μητρική αγάπη ταυτίζεται με τη θυσία, η προσφορά στο παιδί με τη στέρηση των προσωπικών αναγκών της μητέρας και η αποδοχή του παιδιού με άρνηση του εαυτού της.

Όταν δε μιλάει το στόμα, θα μιλήσει το σώμα
ασθένεια

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι κάθε ασθένεια ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά εκδηλώνεται στο σώμα. Από τότε πληθώρα ερευνών από τις επιστήμες της ψυχολογίας, της νευροψυχολογίας, καθώς και εμπειρίες ψυχοθεραπευτών από ιστορίες πελατών τους βγάζουν στο φως τη δύναμη που έχουν οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας πάνω στο σώμα μας και έρχονται με κάποιο τρόπο να επιβεβαιώσουν την Ιπποκρατική θεώρηση των πραγμάτων.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares