Σε ακούω τόση ώρα να μου λες πως είσαι ενάντια στα στερεότυπα, πως εσύ έχεις ξεφύγει από όλα αυτά, πως δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες, πως για εσένα οι φυλετικές διακρίσεις ανήκουν στο παρελθόν, πως δεν έχει σημασία η πανεπιστημιακή μόρφωση, η καταγωγή, πως όλοι οφείλουμε να ξεφύγουμε από αυτά.

Οι κρίσεις πανικού είναι πεισματάρες, λατρεύουν τα παιχνίδια και με αυθάδεια ζητούν την προσοχή σου. Έχουν καλή φυσική κατάσταση και αγωνίζονται με το βλέμμα στο βάθρο. Εσύ τις αντιμετωπίζεις σαν αντιπάλους σκληρούς, τις φοβάσαι, τις αποφεύγεις και δε θέλεις ούτε να τις σκέφτεσαι.

Σε καταλαβαίνω και σε συμμερίζομαι μα σήμερα έχω να σου πω κάτι διαφορετικό για όλα εκείνα που μου λες πως πιθανόν πρόκειται να συμβούν, για όλες εκείνες τις σκέψεις σου που περνούν τα όρια των απλών σκέψεων και κλέβουν τις στιγμές σου.

Μέχρι ενός σημείου έχεις δίκιο. Τα μηνύματα της μη αυτοέκφρασης που έλαβες στην παιδική ήταν πολλαπλά και καταλυτικά. Ξέρεις, μερικές φορές κυριαρχεί μια σύγχυση ανάμεσα στη θέση των ορίων του σεβασμού προς τους άλλους και την ελεύθερη έκφρασης του εαυτού.

Κάπως έτσι μεγάλωσα και εγώ. Οι γονείς έκαναν τον καλύτερό τους σύμφωνα με την πληροφόρηση που είχαν τότε, με τις εμπειρίες τους και τις πεποιθήσεις τους.

Το συναίσθημα προερχόμενο από την αρχαία ελληνική λέξη «συγκίνησης» (συν + κινώ) όπως αυτή αποδίδεται αποτελεί προτροπή για δράση στην αντιμετώπιση μιας κατάστασης.