• Το όριο που χωρίζει την ψυχική υγεία και την ψυχική ασθένεια είναι πραγματικά πολύ μικρό και πολύ δύσκολο για να προσδιορίσει κάνεις πότε πραγματικά θεωρείται υγιής ή όχι, από πού αρχίζει και που σταματά. Στο παρελθόν τα ψυχικά ασθενή άτομα θεωρούνταν  δαιμονισμένα και τους έκαιγαν κυριολεκτικά στην πυρά.

  • Με αφορμή τη δολοφονία του George Floyd είναι ευκαιρία να επανεξετάσουμε την οπτική και τους ορισμούς μας για πολλά πράγματα. Είναι ευκαιρία να δούμε για άλλη μια φορά και να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πόσο μας φθείρει ο ρατσισμός και οι πεποιθήσεις μας (συνειδητές ή υποσυνείδητες) περί ανωτερότητας και κατωτερότητας.

  • Εσένα τι σε συναρπάζει περισσότερο; Το κυνήγι της καταξίωσης ή η οικοδόμηση της προσωπικής ευτυχίας; Είναι αλήθεια πως ζούμε στην εποχή της εικόνας και του σύγχρονου πολιτισμού.

  • O Albert Bandura θεωρείται ο κύριος εκφραστής της κοινωνικογνωστικής θεωρίας μαζί με τον Walter Mischel. Το πείραμα με την κούκλα Μπόμπο που αποτελεί τη μοντελοποιημένη μελέτη της επιθετικότητας τον έκανε ευρέως γνωστό και έδειξε ότι τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να οδηγηθούν στην εκμάθηση συμπεριφορών μέσα από την παρατήρηση των ενηλίκων. Ακολουθούν ορισμένα αποφθέγματά μου!

  • Αρκετοί από εσάς ίσως έχετε ακούσει τους όρους «Το σύνδρομο του καλού παιδιού» ή «Το σύνδρομο του καλού Σαμαρείτη». Ακόμα και αν δεν το έχετε ακούσει, σίγουρα έχετε συναντήσει κάποιον άνθρωπο με τα χαρακτηριστικά, που θα αναφερθούν παρακάτω ή μπορεί και εσείς οι ίδιοι να έχετε νιώσει αρκετές φορές στη ζωή σας, πως είστε το «καλό παιδί».

  • Ποια είναι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα.
    Το άτομο που υποφέρει από τη Διαταραχή Άγχους Ασθένειας ασχολείται επίμονα με την ιδέα ότι έχει ή ότι κολλάει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σωματικά συμπτώματα της επίφοβης ασθένειας δεν υπάρχουν, ή αν υπάρχουν έχουν ελάχιστη ένταση.

  • «Σε χρειάζομαι» λέμε συχνά στο αντικείμενο του πόθου μας. «Σε έχω ανάγκη» μην με αφήσεις. Η ανάγκη γίνεται μοχλός και κινεί την συμπεριφορά και τα λόγια μας. Οι γυναίκες συχνότερα από τους άνδρες ικετεύουμε για λίγη ακόμη αγάπη για λίγη ακόμη ικανοποίηση της ανάγκης μας.

  • Η αναβλητικότητα, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως «η σκόπιμη καθυστέρηση στην έναρξη ή ολοκλήρωση σημαντικών εργασιών σε σημείο δυσφορίας» (Solomon & Rothblum, 1984), είναι τόσο συχνή που δύσκολα φαίνεται προβληματική ή σημαντικός λόγος για να ανησυχήσουμε.

    Ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά έχει φανεί ότι είναι δυνατό να έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στις σχέσεις μας, την ψυχική μας ευεξία αλλά και την εργασία μας (Ellis & Knaus, 1977; Ferrari, Johnson & McCown, 1995; Stober και Joorman, 2001).

  • Έχω διαβάσει πολλά άρθρα και βιβλία που εξυμνούν την προσωπική οριοθέτηση. Πολλά tips για το πώς να μάθει κάποιος να βάζει όρια στους άλλους. Πολλά σχόλια και συμπεράσματα που καταλήγουν ότι η προσωπική οριοθέτηση οδηγεί στην αυτοεκτίμηση. Πράγματι, είναι μεγάλη αλήθεια αυτό.

  • H Byron Katie είναι Αμερικανίδα συγγραφέας και σύμβουλος, που διδάσκει μια μέθοδο αναζήτησης του εαυτού γνωστή ως «Η εργασία της Μπάιρον Κέιτι» ή απλώς «The work» - «Η εργασία». Η Byron Katie δείχνει ότι μια σκέψη είναι ανώδυνη μέχρι να την υιοθετήσουμε. Γι' αυτό μας καλεί να θέσουμε στον εαυτό μας 4 ερωτήσεις έτσι ώστε να κρατήσουμε τις αποστάσεις μας από αυτό που πιστεύουμε πως «είναι αληθινό».

  • Από πού προέρχεται η συνήθεια να κρίνουμε συνεχώς τους άλλους, τον εαυτό μας και τον κόσμο; Στην αρχή κρίνουμε από απλή μίμηση, με τον ίδιο τρόπο που αποκτούμε τις περισσότερες από τις λοιπές συμπεριφορές μας: αντιγράφοντας τους γονείς και τους ενήλικες γύρω μας.

  • Ο αυτοέλεγχος είναι μία από τις εντυπωσιακότερες λειτουργίες της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς αποτελεί την ικανότητα του ανθρώπινου οργανισμού να παρακάμπτει, να διακόπτει και άλλες φορές να τροποποιεί τις δικές του αποκρίσεις, κυρίως στα περιβαλλοντικά ερεθίσματα.

  • Συμβαίνει συχνά στις μέρες μας να θεωρείται από πολλούς η αυτοθυσία και η διάθεση του εαυτού μας προς τον «άλλον» ως ένα γενικό προτέρημα, με την έννοια εκείνης της μόνιμης προθυμίας για βοήθεια στον απέναντι άνθρωπο.

  • Χαρακτηριστικά των αυτόματων σκέψεων
    Σύμφωνα με τον Beck (Αμερικανό ψυχίατρο και εισηγητή της γνωσιακής θεραπείας), οι αυτόματες σκέψεις είναι μία δύσκολα αναγνωρίσιμη μορφή σκέψεων που συνυπάρχει με άλλες, πιο έκδηλες, ροές σκέψεων. Αυτή η μορφή δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό των ατόμων που βιώνουν κάποια ψυχολογική διαταραχή, πρόκειται για σκέψεις που όλοι κάνουμε.

  • Η Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή (ΓΑΔ) έχει περιγραφεί ως η βασική ή «πυρηνική» αγχώδης διαταραχή. Η έναρξη της ΓΑΔ είναι σταδιακή σε σύγκριση με διαταραχές όπως αυτή του πανικού και μεγάλο ποσοστό ασθενών αναφέρουν ότι ήταν «ανήσυχοι» ή αγχωμένοι ολόκληρη τη ζωή τους, αναδεικνύοντας ένα μονίμως υψηλό βαθμό χαρακτηρολογικού άγχους.

  • Στη συνέχεια της συνεργασίας μου με το E-Psychology, είχα στο μυαλό μου να ετοιμάσω ένα άρθρο πολύ διαφορετικό από τον Romeo, όμως οι εξελίξεις τρέχουν και γω δε θα μπορούσα να μαι αμέτοχος. Εξάλλου, αποτέλεσα και γω κομμάτι των εξελίξεων.

  • Για τους περισσότερους ανθρώπους η δέσμευση σε μια σχέση είναι ένα αυτονόητο και φυσιολογικό γεγονός. Για κάποιους όμως το κεφάλαιο σχέσεις δεν είναι κάτι εύκολο γιατί νιώθουν φόβο, πίεση και άγχος στη προοπτική μιας σοβαρής γνωριμίας.

    Τα άτομα που έχουν φόβο δέσμευσης επιθυμούν να δημιουργήσουν μια σχέση με προοπτική όμως υπερισχύει ο φόβος τους με αποτέλεσμα να φεύγουν από μια σχέση μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

  • Αν και το συγκεκριμένο θέμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πιο επίκαιρο από ποτέ, στην πραγματικότητα ποτέ δεν έπαψε να είναι επίκαιρο. Η βία και η κακοποίηση υπάρχει μέσα στις οικογένειες, έξω στο δρόμο, στα εργασιακά, φιλικά και κοινωνικά περιβάλλοντα και δυστυχώς σε πολλές εκφάνσεις της ζωής του ατόμου.

  • Το κύριο συμπεριφοριστικό μοντέλο ανάπτυξης και διατήρησης του άγχους διατυπώθηκε από τον Mowrer (1947). Το μοντέλο των δύο σταδίων του Mowrer υποστηρίζει ότι ο φόβος για ένα συγκεκριμένο ερέθισμα αποκτάται μέσω της κλασικής εξαρτημένης μάθησης και διατηρείται μέσω της συντελεστικής εξαρτημένης μάθησης.

  • Είναι γεγονός ότι η αντιλαμβανόμενη ή ενθυμούμενη απόρριψη από τους γονείς μπορεί να επηρεάσει αισθητά τη μετέπειτα ψυχολογική προσαρμογή του ατόμου και να αποτελέσει προγνωστικό παράγοντα για την ικανότητα προσαρμογής των παιδιών στο μέλλον, κυρίως όσον αφορά στις ενήλικες διαπροσωπικές σχέσεις (Rohner, 2010).

    Το ζήτημα αυτό έγινε αντικείμενο μελέτης πολλών επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οι οποίοι προσπάθησαν να διερευνήσουν τα αίτια διαμόρφωσης συγκεκριμένων χαρακτηριολογικών και συμπεριφορικών μοτίβων αλλά και να διαμορφώσουν αντίστοιχες θεραπευτικές προσεγγίσεις.