Ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τον κόσμο επηρεάζει τον τρόπο που ο κόσμος σε αντιμετωπίζει.

Φανταστείτε την Κέλλυ, η οποία προσπαθεί πάντα να κάνει το καλύτερο σε κάθε περίσταση ακόμη και όταν η πλειονότητα των πιθανοτήτων είναι εναντίον της. Αγωνίζεται να πληρώσει τους λογαριασμούς της, να βεβαιωθεί ότι τα παιδιά της είναι υγιή και χαρούμενα και να είναι μια καλή κόρη και φίλη.

Ένα θέμα στο σχεδιασμό ενός τέτοιου συστήματος είναι η επιλογή του καταλληλότερου μοντέλου τύπων μάθησης για σχεδιασμό ομάδων. Το μοντέλο «ολικού μυαλού» (Whole brain model) του Herrmann (1989) έχει επιτυχώς χρησιμοποιηθεί σε πολλές έρευνες (πχ De Boer & Bothma, 2003; Voges, 2005; Hulme, Martin & Karayan, 2001) και έχει προσελκύσει θετικές κριτικές (Coffield et al, 2004). Περισσότερες από 60 διδακτορικές διατριβές και μελέτες ερευνητών έχουν στηριχθεί σ? αυτό το μοντέλο (Voges, 2005).

Υπάρχουν φορές που αμφισβητείς τον εαυτό σου; Αμφιβάλλεις για τις ικανότητές σου; Πιστεύεις ότι δεν αξίζεις σαν άνθρωπος ή ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι από εσένα;

Συχνά υποθέτουμε πως οι συναισθηματικές μας αντιδράσεις καθορίζονται από την κατάσταση, το γεγονός, το συμβάν. Όταν βιώνουμε ένα δυσάρεστο γεγονός, πιστεύουμε πως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αντιδράσουμε σε αυτό, οποιαδήποτε άλλη αντίδραση μας φαίνεται αφύσικη, ή έστω απίθανη. Είναι όμως;

Η επιλεκτική αλαλία θεωρείται από τον επιστημονικό κόσμο της ψυχικής υγείας ως μια κατεξοχήν παιδική διαταραχή που δεν συναντάται σε ευρεία κλίμακα. Η διαταραχή αυτή πρωτο-προσδιορίστηκε το 1877 από τον Adolf Kussmaul ο οποίος την ονόμασε «εθελοντική αφασία», περιγράφοντας κάποια άτομα τα οποία δεν μιλούσαν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις παρόλο που είχαν την ικανότητα να το κάνουν.