Στη σύγχρονη εποχή αρκετοί άνθρωποι όταν υποφέρουν ψυχικά, καταφεύγουν στο διαδίκτυο αναζητώντας να ονομάσουν αυτό από που τους κάνει να υποφέρουν. Διαγνώσεις όπως κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, κρίσεις πανικού, κρίσεις άγχους κ.α, αποτελούν τις διαφορετικές διαγνώσεις που ο οποιοσδήποτε έχει διαβάσει στους ιστότοπους και ίσως εν μέρει έχει αναγνωρίσει στον εαυτό του.

Το ακούμε και το επαναλαμβάνουμε κι εμείς. Και εννοείται ότι η επιθυμία για αλλαγή βοηθά πολύ. Είναι όμως, απαραίτητη; Μήπως ο άνθρωπος αλλάζει ακόμα και όταν δεν θέλει να αλλάξει;

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο.

Υπάρχει μια παράξενη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: καμία ιδέα δεν στέκεται πραγματικά μόνη της. Όσο δυνατή κι αν μοιάζει, όσο καθαρή κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει μόνο επειδή κάτι απέναντί της τη διαψεύδει, την αμφισβητεί, τη δοκιμάζει. Μια ιδέα δεν ζει στο κενό. Ζει μέσα σε μια σχέση έντασης με την αντίθεσή της.

Αξίζει να θυμόμαστε πάντα, πως o Ολλανδός ιστορικός του πολιτισμού Johan Huizinga, μίλησε 80 χρόνια πίσω, το 1938, για τον Homo Ludens, τον Παίζοντα Ανθρωπο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ανθρωπολογία και οι άλλες κοινωνικές επιστήμες, ελάχιστα είχαν τονίσει τη σημασία που έχει το παιγνίδι για τον πολιτισμό.