Έχεις βρεθεί ποτέ σε καταστάσεις που ήθελες να πεις κάτι και δεν το έκανες για να αποφύγεις τον καυγά; Ή αισθάνθηκες τόσο θυμωμένος που είπες κάτι που μετάνιωσες μετά; Παρατηρείς ότι μία από τις δύο προτάσεις τείνουν να χαρακτηρίζουν τον τρόπο έκφρασής σου και μάλλον εμφανίζεται συστηματικά όταν προσπαθείς να συζητήσεις ή να συναναστραφείς άλλους ανθρώπους; 

Η “παθοκρατία” (στα αγγλικά “pathocracy”) είναι ένας όρος σχετικά πρόσφατος, που πρόσφατα ως ψυχολόγος τον συνάντησα και θέλησα να το μοιραστώ με όσους/ες ενδιαφέρονται, μέσω αυτού του πολύ σύντομου ψυχο-κοινωνικού άρθρου. 

Η ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια (τζόγος) αποτελεί μια προσφιλή, νόμιμη και κοινωνικά αποδεκτή μορφή διασκέδασης για τους περισσότερους πολιτισμούς στον κόσμο. Ορίζεται ως η τοποθέτηση κάποιου αντικειμένου ή περιουσίας με υλική αξία σε ένα παιχνίδι ή γεγονός, του οποίου η έκβαση είναι αβέβαιη και καθορισμένη από τον παράγοντα τύχη (Blaszczynski, 2003).

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού και παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική, ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα στο παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να αναπτύξει τις σωματικές του ικανότητες όπως την ισορροπία και τον οπτικοκινητικό συντονισμό, την κρίση του, να ερευνήσει τον υλικό κόσμο, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται.

Το σεμινάριο αυτό απευθύνεται σε ειδικούς ψυχικής υγείας (ψυχολόγους, συμβούλους ψυχικής υγείας, ειδικούς παιδαγωγούς, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, κοινωνικούς λειτουργούς), καθώς και σε εκπαιδευτικούς.