Η αϋπνία είναι η πιο συχνή και η πιο γνωστή διαταραχή του ύπνου, αν και τα ερευνητικά δεδομένα υποδεικνύουν ανεπαρκή αναφορά, διάγνωση και θεραπεία αφού τις περισσότερες φορές οι πάσχοντες από αϋπνία δεν καταφεύγουν για βοήθεια σε έναν ειδικό της ψυχικής υγείας αλλά χρησιμοποιούν βοηθήματα αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Σε μεγάλο ποσοστό αϋπνικών ασθενών, το πρόβλημα της αϋπνίας είναι απόρροια άλλων ψυχικών διαταραχών όπως η κατάθλιψη, οι αγχώδεις διαταραχές, η διπολική διαταραχή, η σχιζοφρένεια.

Με βάση το DSM-V και την τρίτη έκδοση του ICSD, ως διαταραχή αϋπνίας ορίζεται ένα καθαρά υποκειμενικό παράπονο, το οποίο σχετίζεται με την έκφραση δυσαρέσκειας αναφορικά με την ποιότητα και την ποσότητα ύπνου υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν επαρκείς ευκαιρίες για ύπνο.

Οι άνθρωποι με γενετική προδιάθεση στα προβλήματα ύπνου κινδυνεύουν περισσότερο από εγκεφαλικό, στεφανιαία νόσο και καρδιακή ανεπάρκεια, αποκαλύπτει νέα βρετανική έρευνα, την οποία επικαλείται η Guardian.

Μελετητές από τη Βρετανία και την Σουηδία, γράφοντας στην επιστημονική επιθεώρηση «Circulation» στηρίζουν αυτό το εύρημα σε γενετικές πληροφορίες που συνέλεξαν από μεγάλες βάσεις δεδομένων.

Ο ύπνος έχει πολλά ωφελήματα ξεκινώντας από την βελτίωση της μνήμης. Καθόλη τη διάρκεια της ημέρας συλλέγονται πληροφορίες και κατά τη διάρκεια του ύπνου αυτές οι πληροφορίες ταξινομούνται ανάλογα με την σοβαρότητά τους. Ο ύπνος συμβάλλει στην ανάπλαση και αναζωογόνηση οργάνων του σώματος και ιδιαίτερα της σεροτονίνης όπου συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο για κατάθλιψη.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν περάσει διαστήματα όπου είχαν δυσκολία να κοιμηθούν, ξυπνούσαν κατά την διάρκεια της νύχτας ή δεν μπορούσαν να κοιμηθούν καθόλου. Συμβαίνει σε όλους κατά διαστήματα και αυτό είναι και το τίμημα του να είμαστε άνθρωποι έχοντας την ικανότητα να ανησυχούμε για το μέλλον και να ‘αναμασάμε’ το παρελθόν.