Όλοι έχουμε υπάρξει εξαρτημένοι κάποια στιγμή στη ζωή μας. Γιατί η εξάρτηση δεν έχει να κάνει μόνο με ναρκωτικά, αλκοόλ ή τζόγο. Οι περισσότεροι από εμάς -αν όχι όλοι- έχουμε αισθανθεί εξαρτημένοι από κάποιο πρόσωπο, κάποιον ερωτικό σύντροφο, κάποια φιλία, ή ακόμα και από κάποια ασχολία-συνήθεια, όπως το καταβρόχθισμα γλυκών στις 2 η ώρα το βράδυ.

Τι είναι αυτό που νιώθεις; Με ποια συναισθηματική διάθεση ξύπνησες σήμερα; Μπορείς να ονοματίσεις τα συναισθήματά σου; Aναγνωρίζεις την προσωπική σου συναισθηματική παλέτα με αποχρώσεις από τα δικά σου συναισθήματα που έρχονται κάθε φορά στην επιφάνεια; Ποια κομμάτια του εαυτού σου σου είναι γνωστά και ποια άγνωστα; Ποια βλέπουν οι άλλοι και ποια βλέπεις εσύ;

Συμβαίνει συχνά στις μέρες μας να θεωρείται από πολλούς η αυτοθυσία και η διάθεση του εαυτού μας προς τον «άλλον» ως ένα γενικό προτέρημα, με την έννοια εκείνης της μόνιμης προθυμίας για βοήθεια στον απέναντι άνθρωπο.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο γνωστό είδος στον κόσμο που αυτοκτονεί... (Η περίπτωση του σκορπιού είναι κοινωνικός θρύλος). Στο παρακάτω άρθρο θα δούμε κάποιες πτυχές της αυτοκτονικής συμπεριφοράς με μια βιοψυχοκοινωνική ματιά. Θα δούμε από τι συνοδεύεται, σε τι βαθμό και που απαντάται συχνότερα, πως αντιμετωπίζεται από τους ειδικούς, τα είδη της και πολλά άλλα.

Η αυτοκτονία αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και οδυνηρά ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Δεν αφορά μόνο στατιστικά δεδομένα, αλλά ανθρώπους με βιώματα, οικογένειες που πενθούν και κοινότητες που επηρεάζονται βαθιά. Το να μιλάμε ξεκάθαρα γι’ αυτό το θέμα με σεβασμό, επιστημονική ακρίβεια και ελπίδα, δεν σώζει μόνο ζωές, αφαιρεί και το στίγμα που συχνά την περιβάλλει.