Ακούω συχνά στην αίθουσα των ψυχοθεραπευτικών συνεδριών: «είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…». Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή: «Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος, ώριμος να αποχωριστεί κανέναν».

Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς είναι το έντονο συναίσθημα μοναξιάς και πένθους, το οποίο βιώνουν οι γονείς, όταν τα παιδιά τους φεύγουν για πρώτη φορά μακροπρόθεσμα (Feldman, 2017).

Αν είσαι το πρώτο παιδί μιας οικογένειας και τυχαίνει να είσαι και κορίτσι, ξέρεις μάλλον από πρώτο χέρι πως ο ρόλος σου στην οικογένεια έχει υπάρξει κάπως διαφορετικός από αυτόν των αδερφών σου.

Στη ζωή, πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που απαιτούν αλλαγή ή μας φέρνουν μπροστά σε κάτι εντελώς άγνωστο. Είτε πρόκειται για μια νέα δουλειά, μια μετακόμιση ή ακόμα και τη γνωριμία με νέους ανθρώπους, ο φόβος του αγνώστου ("Σύνδρομο του Άγνωστου") μπορεί να μας παραλύσει.

Το σύνδρομο του απατεώνα αποτελεί έναν ψυχολογικό όρο, ο οποίος αναφέρεται σε ένα πρότυπο συμπεριφοράς, σύμφωνα με το οποίο, οι άνθρωποι (ακόμη και εκείνοι με επαρκείς εξωτερικές ενδείξεις επιτυχίας) αμφισβητούν τις ικανότητες τους και βιώνουν επίμονο φόβο να εκτεθούν, νιώθοντας πως θα εξαπατήσουν.