Η πανδημία του κορωνοϊού έχει κυριαρχήσει τα τελευταία δύο χρόνια στις ζωές όλων μας. Η πανδημία συνοδεύτηκε από απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα: ανθρώπινης ζωής πάνω από όλα αλλά και κοινωνικής, καθώς και οικονομικής φύσεως.

Αντί να προσπαθούν να προσδιορίσουν τους παράγοντες που πυροδοτούν τα επεισόδια της σχιζοφρένειας, τα ψυχολογικά μοντέλα επιδιώκουν κατά κανόνα να ερμηνεύσουν τις διεργασίες οι οποίες βρίσκονται στη βάση των διαφορετικών εμπειριών που αναφέρουν οι πάσχοντες.

Η ύπαρξη πριν την COVID-19 ψυχολογικού στρες, που περιλαμβάνει την κατάθλιψη, το άγχος, τη διάχυτη ανησυχία και τη μοναξιά, σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο μακρόχρονης λοίμωξης στη συνέχεια, δείχνει μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των πλήρως ή έστω εν μέρει εμβολιασμένων σε πολλές χώρες -μεταξύ των οποίων η Ελλάδα- γίνεται αντιληπτό ότι αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ξαναγυρίσουν στην κοινωνική ρουτίνα των προπανδημικών δραστηριοτήτων και των σχέσεων τους.

Σε ένα συναρπαστικό πείραμα, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ανακάλυψαν ότι η αντιληπτή πρόσληψη ζάχαρης επηρεάζει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σε άτομα με διαβήτη Τύπου 2 περισσότερο από την πραγματική πρόσληψη σακχάρου, τουλάχιστον προσωρινά.