Θυμός, φωνές, υστερίες, επιθετικότητα. Ένα τοξικό κλίμα που σιγά-σιγά υιοθετείται ως τρόπος σκέψης και ζωής στο σπίτι, στο συγγενικό περιβάλλον ή στη δουλειά. Μία ακόμη πανδημία που ανθεί παράλληλα με την πανδημία του κορωνοϊού.

«Θα το ξεπεράσεις», «Μην είσαι τόσο αρνητικός-ή», «Θετικές σκέψεις μόνο». Είναι πολύ πιθανό οι περισσότεροι από εμάς να έχουμε ακούσει από τους άλλους κάποια στιγμή στη ζωή μας αυτές τις φράσεις και πολλές παρόμοιες, ή ακόμα να τις έχουμε πει εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Αδιαμφισβήτητα κανένας μας δε γνωρίζει πώς ακριβώς θα πρέπει να συμπεριφερθεί ως γονέας. Όλοι προσπαθούμε και μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε και εξελισσόμαστε.

Δεν υπάρχει τέλειος γονιός, ούτε εγχειρίδιο για τέλειους γονείς. Είναι φυσιολογικό οι γονείς να φωνάζουν μερικές φορές στα παιδιά τους. Είναι φυσιολογικό περιστασιακά να γίνουν ελεγκτικοί. Σπανίως συμβαίνει να χτυπήσουν τα παιδιά τους. Αυτά τα ολισθήματα τους καθιστούν όμως τοξικούς; Φυσικά και όχι. Και οι γονείς είναι άνθρωποι και κάνουν λάθη.

Όλοι γνωρίζουμε την έννοια του τοξικού ανθρώπου. Τι γίνεται όμως όταν έχουμε στο περιβάλλον μας έναν τέτοιο άνθρωπο; Οι τοξικοί άνθρωποι όταν βρίσκονται δίπλα σου, ρουφάνε την ενέργεια σου και σε καταπιέζουν αφόρητα. Σε μια τέτοια σχέση κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός, ο απόλυτος έλεγχος και η ανασφάλεια.

Για να φέρεις κάτι καλύτερο στη ζωή σου χρειάζεται πρώτα να το αναγνωρίσεις και μετά να επιλέξεις πώς θέλεις να λειτουργήσεις…