Το αιώνιο ερώτημα που ταλανίζει κάθε θεραπευτή και μέσα από αυτό γεννιούνται πολλά υπό- ερωτήματα; Γιατί υπεισέρχομαι σε αυτή τη διαδικασία; Τι αποζητώ τελικά από αυτή την επιλογή επαγγέλματος; Είναι επάγγελμα ή λειτούργημα; Είναι ταξίδι ή προορισμός; Στο συγκεκριμένο ερώτημα και υπο- ερωτήματα, θα προσπαθήσω να απαντήσω, όσο πιο επαρκώς μπορώ. Με τη μόνη διαφορά, είναι πως θα ξεκινήσω αντίστροφα.

Πολλοί αθλητές κλάψανε μετά από επιτυχία τους στους πρόσφατους ολυμπιακούς αγώνες, συχνά μαζί τους και εμείς. Και το ερώτημα του γιατί κλαίμε σε αυτές τις περιπτώσεις ξαναβγήκε στην επικαιρότητα.

Παρόλο που θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν με καλή πρόθεση, η πραγματικότητα δείχνει πως αρκετοί χρησιμοποιούν χειριστικές τακτικές για προσωπικό όφελος.

Στην καθημερινότητά μας , όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες , έχουμε βιώσει ή έχουμε και εμείς οι ίδιοι προσπαθήσει με λόγια και με πράξεις να μειώσουμε έναν άλλο άνθρωπο. Απαξιωτικά σχόλια για το βάρος μίας γυναίκας, "αθώα" γελάκια για την εμφάνιση κάποιου, υποτίμηση των δυνατοτήτων ενός ανθρώπου, ειρωνικά σχόλια για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την καταγωγή κάποιου και άλλα τόσα παραδείγματα.

Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα, που όλοι οι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ο τρόπος, που κάθε άνθρωπος το αντιμετωπίζει, διαφέρει ανάλογα με το περιβάλλον που κινείται και τα βιώματα του. Αισθήματα κενού, απομόνωσης, απελπισίας και εγκατάλειψης ορίζουν τη μοναξιά και απειλούν το άτομο. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο φόβος να μη μείνουμε μόνοι μας οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις;