Η επιλογή προσωπικού έχει υπάρξει και συνεχίζει να είναι μια από τις  κεντρικές λειτουργίες της βιομηχανικής, εργασιακής και οργανωτικής ψυχολογίας και αποτελεί μια πηγή ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος για τις οργανώσεις.
Μπορεί να οριστεί ως η τοποθέτηση των ατόμων στα εργασιακά τους περιβάλλοντα,  βάσει συγκεκριμένης μεθοδολογίας.

Εκτιμάται ότι σχεδόν το 15% των γυναικών πάσχουν από σοβαρή κατάθλιψη, περιγεννητικές διαταραχές διάθεσης και άγχους, και άλλες συναφείς καταστάσεις. Αυτές οι διαταραχές μπορεί να εκδηλωθούν ανεξάρτητα από την ηλικία, το εισόδημα, τη φυλή ή την εθνοτική καταγωγή της γυναίκας (Post-partum Support International) και η συχνότητά τους είναι πολύ μεγαλυτερη από ό,τι συνειδητοποιούν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Μολονότι έχω μεγάλη αυτοπεποίθηση στο ρόλο μου ως εργαζόμενη γυναίκα, δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση στο ρόλο μου ως μητέρα. Δεν ξέρω καν τι ρούχα θα ταίριαζαν σε αυτόν τον ρόλο.”  (Ugarirza, 2002)
Κλαίω συνέχεια, 24 ώρες το 24ωρο… Κλαίω με το παραμικρό, δεν μπορώ να το ελέγξω. (Ugarirza, 2002)

Για τις περισσότερες γυναίκες η δημιουργία οικογένειας και η απόκτηση ενός παιδιού αποτελεί βασικό στόχο ζωής. Ο ερχομός του παιδιού συνδέεται με την απόλυτη ευτυχία και πληρότητα. Ωστόσο, για το 85% των νέων μαμάδων η περίοδος μετά τον τοκετό συνδέεται με διαταραχές της διάθεσης, οι οποίες εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, μπορεί να επιφέρουν προβλήματα στην ψυχική της υγεία.

Αυτά είναι λόγια γυναικών που υποφέρουν από την επιλόχειο κατάθλιψη:
«Όλη την ώρα κλαίω. Δεν μπορώ να οργανωθώ με τίποτα εδώ και καιρό. Είναι τόσα που πρέπει να κάνω. Νιώθω μια ολοκληρωτική αποτυχία ως μητέρα.»
«Δεν μπορώ να αποφασίσω τι θέλω ή τι πρέπει να κάνω. Νιώθω γεμάτη με μπερδεμένες σκέψεις και νιώθω ότι ξεσπάω σε όλους για μικροπράγματα. Θα έπρεπε να νιώθω χαρούμενη και ευτυχισμένη, αλλά αντιθέτως νιώθω μίζερη και δυστυχισμένη.»