Η αγάπη για τον εαυτό μας ενοχοποιήθηκε και εμπλουτίστηκε με πολλές αντιλήψεις, κυρίως αρνητικές. Ενώ όλοι μιλάνε για την αγάπη προς τον εαυτό σαν να είναι κάτι αυτονόητο, διδασκόμαστε από μικροί πως δεν είναι καλό να δείχνουμε πόσο πολύ αγαπάμε τον εαυτό μας. Διδασκόμαστε ότι αν οι άλλοι βλέπουν πόσο πολύ αγαπάμε και υπολογίζουμε τον εαυτό μας θα μας κατηγορήσουν για αλαζονεία και θα μας απορρίψουν.

Πώς μπορεί ο φόβος της αποτυχίας να σχετίζεται με την αγάπη για τον εαυτό μας; Μήπως όμως πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας καλύτερα την ερώτηση: Πώς μπορεί να ζητάμε από τον εαυτό μας να διαχειρίζεται τους φόβους του και να πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει, αν δεν πιστεύει στον εαυτό του και αν δεν τον αγαπά;

Το ν’αγαπάς το παιδί σου είναι απλό και περίπλοκο ταυτόχρονα. Δεν αρκεί μόνο να νιώθεις την αγάπη χρειάζεται και να τη δείχνεις. Την αγάπη που έχεις μέσα σου για το μωρό, το μικρό παιδί, τον έφηβο που ανατρέφεις, χρειάζεται να την εκφράζεις έμπρακτα σε όλα τα στάδια και τις φάσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Ο λόγος δεν είναι μόνο ένας ήχος ή ένα γραπτό σύμβολο. Ο λόγος είναι ισχύς, είναι η δύναμη που έχετε για να εκφράζεστε και να επικοινωνείτε, για να σκέφτεστε και, συνεπώς, να δημιουργείτε τα γεγονότα της ζωής σας.

Έχετε συνειδητοποιήσει τη δύναμη του λόγου σας;

Η μοναχικότητα δεν είναι μοναξιά. Η μοναχικότητα σημαίνει πληρότητα. Δεν χρειάζεσαι κανέναν, είσαι αρκετός για τον εαυτό σου. Και αυτό συμβαίνει στην αγάπη. Μέσα από την αγάπη αγγίζεις την εσωτερική σου πληρότητα. Η αγάπη σε ολοκληρώνει.

Οι εραστές μοιράζονται ο ένας τον άλλο, αλλά αυτό δεν αποτελεί ανάγκη τους, απλώς μια υπερχείλιση της ενέργειας που μοιράζονται.