Αυτό που σίγουρα δεν ξεχνά η μνήμη, είναι οι ενοχές.

Ενοχές γύρω από αδύνατες επιθυμίες, ενοχές για παρελθοντικές εμπειρίες, ενοχές για τον εαυτό μου, ενοχές γύρω από το «καλό παιδί» που υπόσχομαι να είμαι, για πράγματα που αδικούμαι, για τα «θέλω» και τα «πιστεύω» μου, μπερδεμένα συναισθήματα που εγκλωβίζουν την ελευθερία και την ψυχική ηρεμία.

Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν ψυχικό και συναισθηματικό πόνο. Κατά καιρούς είμαστε λυπημένοι ή ανήσυχοι ή νιώθουμε απομονωμένοι από τους άλλους. Ίσως πάψουμε να βρίσκουμε ευχαρίστηση σε πράγματα που κάποτε απολαμβάναμε ή βρισκόμαστε σε δουλειές, περιβάλλοντα ή σχέσεις που δεν λειτουργούν για εμάς.

Όλοι περνάμε δυσκολίες στη ζωή. Έρχονται πότε πότε αυτές οι μελαγχολικές, γκρίζες μέρες που αισθανόμαστε το κενό να μας πλακώνει, νιώθουμε ανεπαρκείς, φοβισμένοι, προβληματισμένοι, μετέωροι.  Ας μην ανακυκλώνουμε άλλο όμως το πρόβλημα, ας αποδράσουμε! 

Πολλοί άνθρωποι περνούν τη ζωή τους σχεδιάζοντας, ελπίζοντας πόσο ευτυχισμένοι θα ήταν αν π.χ. έπαιρναν προαγωγή στην εργασία τους, κληρονομούσαν περιουσία, συναντούσαν τον κατάλληλο σύντροφο. Έτσι λειτουργούν εξαρτώντας την ευτυχία τους από άλλους ανθρώπους, την τύχη ή σε δυνάμεις εκτός έλεγχού τους με αποτέλεσμα να αποτυγχάνουν να εστιάσουν τη ζωή τους στο τώρα.

Πολλές φορές δυσκολευόμαστε να κινητοποιηθούμε και να ξεκινήσουμε μια διαδικασία αλλαγής, ιδιαίτερα σε περιόδους όπου η διάθεση μας είναι πεσμένη. Οποτεδήποτε έχουμε είτε δυσάρεστα συναισθήματα, είτε μια διαταραχή διάθεσης, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αναλάβουμε δράση, να διατηρήσουμε μια προσπάθεια και να έχουμε κάποιο συγκεκριμένο κι ενθαρρυντικό αποτέλεσμα.