Συχνά γίνεται λόγος για τα όρια, προς τους άλλους και προς τον εαυτό μας. Νομίζω όμως πως βάζοντας όρια για τον εαυτό μας, αυτόματα θα έχουμε βάλει και στους γύρω μας. Πως όμως ξεκινά κανείς ; Πως διαλέγει τα όρια, πως ξέρει ότι είναι τα σωστά;

Μια εύκολη απάντηση είναι οι εμπειρίες μας, καταστάσεις δηλαδή που ζήσαμε στο παρελθόν και μας έμαθαν τι μας αρέσει και τι όχι.

Ο χρόνος κυλάει για όλους. Κυλάει το ίδιο όπως κυλούσε χθες και προχθές και χρόνια πριν. Και πάντα έτσι θα ρέει, με την ίδια σταθερή ταχύτητα αλλάζοντας, όμως, τα πάντα στο πέρασμα του. Αλλάζοντας και εμάς μαζί. Αφορμή για να αναφερθώ στο πέρασμα του χρόνου και πως μας επηρεάζει παίρνω μέσα από τους ανθρώπους, την αγωνία των οποίων μοιράζομαι καθημερινά.

Κάποια στιγμή η επιστήμη της ψυχολογίας πρέπει να αποτινάξει την «φοβία» για κάποιες έννοιες που ίσως θεωρεί δογματικές, άλλου πεδίου, τυπολατρικές, ξύλινες ή ακόμα και δεισιδαίμονες. Η έρευνα αποτελεί ένα μοναδικό και αποκαλυπτικό εργαλείο σε τέτοιες επιστήμες που άπτονται της νόησης, της συμπεριφοράς, των συναισθημάτων και φέρνει στο φως καινούρια γνώση, χωρίς ενδοιασμούς.

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μιλούν για το σεξ. Το ερώτημα που γεννιέται όμως κάθε στιγμή, είναι πως όλοι αυτοί που μιλούν για αυτό, είναι όντως απελευθερωμένοι; Απολαμβάνουν την κάθε επαφή, δίχως δισταγμό. Σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να απαντήσω, επιθυμώντας να μη κρυφτώ πίσω από επισφαλείς ταμπέλες προχωρημένων ή πουριτανών.

Σε μια προσπάθεια εξ Ευρωπαϊσμού και υιοθέτησης μιας πιο «ανοιχτόμυαλης» στάσης απέναντι στα δικαιώματα των δύο φύλλων, η Ελλάδα του σήμερα προσπαθεί πολύ να ξεφύγει από τις στερεοτυπικές θέσεις τις και να προσφέρει στις γυναίκες της, ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες στην εργασιακή ανέλιξη (μισθολογική-ηθική αναγνώριση). Τα καταφέρνει όμως ή τα περιθώρια βελτίωσης που παρουσιάζονται είναι ακόμη αρκετά διευρυμένα;