Ας μιλήσουμε λίγο για τον φόβο… Ο φόβος είναι ένα ναρκωτικό που πάντοτε κυλούσε στις φλέβες της ύπαρξής σου. Δεν είναι ποτέ φόβος για κάτι συγκεκριμένο.

Η εγγενής τάση να προσκολληθούμε σε κάποιον εκπορεύεται από την αγωνία μας ότι μπορεί να εγκαταλειφθούμε ή να εγκαταλείψουμε.

Ο φόβος χρησιμοποιεί τις πιο επίμονες, αδυσώπητες και προκλητικές λέξεις: Τι θα συνέβαινε αν;

Όταν ο φόβος σάς κυριεύει σαν καταιγίδα που σπέρνει τον πανικό, το σώμα σας τρέμει, η καρδιά σας σφυροκοπά στο στήθος σας και το τραύμα που έχετε ήδη υποστεί απειλεί να σας καταπιεί, πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας και πείτε του: «Άσε όσα έγιναν κάποτε. Ζήσε το τώρα». Πείτε το ξανά και ξανά.

Ξεκινώντας πρέπει να διακρίνουμε τον φόβο από το άγχος. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα, όπως η χαρά, η λύπη κλπ.
Το άγχος είναι μία κατάσταση όπου το μυαλό μας βρίσκεται το ίδιο, και θέτει τον οργανισμό μας, σε μία κατάσταση «συναγερμού» και ετοιμότητας αντίδρασης,  σε οτιδήποτε  αυτό θεωρεί ως απειλή.

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα συνυφασμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη και προκύπτει έπειτα από συνειδητοποίηση της έκθεσης του ατόμου σε κάποιο κίνδυνο (σωματικό ή ψυχολογικό, βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο).